All you need is love..

Κανονικά ο γάμος των ονείρων μου θα’ πρεπε να ήταν ο δικός μου.
Με πρόλαβε όμως μια από τις πιο αγαπημένες μου φίλες.
Και μα την αλήθεια μου, πολύ το χάρηκα!

Προσκλητήρια δεν είχε. «Σημείωσέ το ρε μαλάκα, αφού σου λέω, στις 9 Σεπτέμβρη».
Νυφικό δεν είχε. Ένα απλό λευκό φορεματάκι ήταν ό,τι έπρεπε.
Κομμώτρια δεν είχε. «Λέω να βάλω αφρό στα μαλλιά μου, εσύ τι λες;»
Μακιγιέζ δεν είχε. «Μήπως έφερε καμιά κονσίλερ; Όχι! Δεν θέλω να βάλω ρουζ! Παράτα με»
Πανικόβλητο σόι στο δεν είχε. Μόνο φίλες που προσπαθούσαν να πείσουν τη «νύφη» να βγει από το μπάνιο όπου κλεινόταν κάθε τρεις και λίγο λόγω συχνοουρίας.
Λιμουζίνα, άμαξα, κάρο δεν είχε. Ένα απλό αμάξι που το οδηγούσε ένας φίλος καρδιακός που έτρεχε σαν τρελός στους στενούς δρόμους του νησιού να φτάσει με μόλις 20 λεπτά καθυστέρηση.
Μητρόπολη στολισμένη και φωταγωγημένη δεν είχε. Ένα ξωκλήσι με θέα το Αιγαίο την ώρα που βασίλευε ο ήλιος ήταν το ιδανικό.
«Φώτα, κάμερα, πάμε!» και προβόλια να τυφλώνουν το ζευγάρι δεν είχε. Όλοι μας κρατήσαμε τις στιγμές που μας άρεσαν.
Πεθερικά αγχωμένα, εκνευρισμένα και κουρασμένα δεν είχε. Δύο πρώην χίπηδες από μια χώρα της Λατινικής Αμερικής που στο προαύλιο της εκκλησίας διάβασαν ένα ποίημα στα παιδιά τους κι αγκάλιασαν με ευγνωμοσύνη όλους τους φίλους τους.
"Καλεσμένους" δεν είχε. Μόνο 30 φίλους πραγματικούς απ’ όλο τον κόσμο που χαίρονταν σαν τα παιδιά.
Δεξίωση δεν είχε. Ένα γλέντι λατινο-ελληνικό σε μια ταβερνούλα δίπλα στο κύμα, όπου όλοι ήταν όρθιοι και οι Λατινοαμερικάνοι χόρευαν τσάμικο και φλαμένκο, οι Αυστριακο-Νορβηγοί ζεϊμπέκικο και σάλσα, οι Αθηναίες νησιώτικο και μερέγκε μέχρι τα ξημερώματα.

Ένα πράγμα είχε σε υπερβολικό βαθμό και τελικά μόνο αυτό χρειάζεται.
Αγάπη.

Κατά που μουτζώνουμε ρε παιδιά;;

Ένα κοροϊδευτικό γελάκι μου φεύγει όταν αναλογίζομαι πώς θα διηγούνται την ιστορία μας σε μερικές δεκαετίες.
Σαν αυτό που μου έφευγε όταν άκουγα για παράδειγμα ότι κατά τη διάρκεια της επανάστασης του ’21 οι Έλληνες έμπλεκαν κάθε τρεις και λίγο σε εμφύλιους.
Εδώ ο κόσμος καίγεται και το *νί χτενίζεται με λίγα λόγια.

Αυτή ήταν πάντοτε η ιστορία του τόπου μας.
Ενός τόπου που ακόμα και απέναντι στην καταστροφή του, ενάντια στον εχθρό, επιλέγει να διχάζεται, να μαλώνει, να προδίδει τον ίδιο του τον εαυτό.

Η χώρα μου ξεγυμνώνεται κάθε μέρα μπρος στα έκπληκτα μάτια μου.
Απορώ με τους γονείς μας και τις γενιές που πέρασαν για το πώς την κατάντησαν.
Απορώ με τη δική μου τη γενιά που σηκώνει τα χέρια ψηλά και συνεχίζει να ακολουθεί τα χνάρια των παλαιότερων.

Η μαύρη μας η μοίρα το’ θελε να μας φέρει όλους ενώπιον των ευθυνών μας.
Εκφράσεις του τύπου «τους βαριέμαι τους πολιτικούς», «όλοι ίδιοι είναι», «σιγά μην αλλάξει τίποτα», «σιγά μην κάτσω ν’ ασχοληθώ» ΔΕΝ γίνονται πλέον αποδεκτές.

Δε μπορεί να μη σας νοιάζει που η Ελλάδα καταστρέφεται.
Δε μπορεί να μη σας νοιάζει που φορολογείστε για να ψάχνετε μετά τα λεφτά σας σε βαλίτσες που πάνε κι έρχονται στις ειδήσεις των 8.
Δε μπορεί να μη σας νοιάζει που γενιές και γενιές μένουν αγράμματες.
Δε μπορεί να μη σας νοιάζει που σε λίγα χρόνια όλη η Αττική θα είναι σαν την Κυψέλη.
Δε μπορεί να μη σας νοιάζει που από το ρουσφέτι και το κόμμα κρίνεται η επαγγελματική σταδιοδρομία μας.
Δε μπορεί να μη σας νοιάζει που σ’ αυτή τη χώρα το ήθος και η αξιοπρέπεια θεωρούνται δείγματα αδυναμίας, που σ’ αυτή τη χώρα επιπλέουν μόνο οι φελλοί και τα σκατά.
Κι αν σας βολεύει να μην νοιάζεστε, να είστε σίγουροι ότι δεν θα το εκτιμήσουν καθόλου τα παιδιά σας.

Πριν ψηφίσετε, σκεφτείτε. Και μαυρίστε τους. Κάνει καλό.

Grief...

Σχλατς σχλουτς!

Μια μέρα πριν βγω σε άδεια μου’ ρθε ο ουρανός σφοντύλι. Άκουγα τον πάλαι ποτέ αγαπημένο μου φίλο και συνεργάτη από την άλλη άκρη της γραμμής να μου φωνάζει όπως δεν μου έχει φωνάξει ποτέ κανείς κι ένιωθα το αίμα να έχει συγκεντρωθεί στο κεφάλι μου και το υπόλοιπο σώμα να έχει μουδιάσει.

Για τις επόμενες 3 ώρες κοιτούσα το ταβάνι. Για τις επόμενες 24 αρνήθηκα κάθε λήψη τροφής. Ο καλός μου μάταια προσπαθούσε να με συνεφέρει.
«Εγώ φταίω» έλεγα και ξαναέλεγα. Και σχλατς πάρε μια με το μαστίγιο.
«Εγώ φταίω». Το μότο της ζωής μου.
Με φτύνει ο γκόμενος; Σχλατς! Εγώ φταίω.
Γίνεται καβγάς στο σπίτι; Σχλιτς!!Εγώ φταίω.
Πάει κάτι στραβά στη δουλειά; Σχλουτς!Εγώ φταίω.

Πήξαμε στο σαδομαζό!
Και τι καταλαβαίνω; Μέχρι να κλείσουν οι παλιές χαρακιές, φροντίζω να μου ανοίγω καινούργιες.

Βλέπω τους άλλους γύρω μου. Σε καταστάσεις πανικού, οι προτάσεις τους ξεκινούν με το «εγώ» και τελειώνουν με το «τους γράφω στ’αρχίδια μου» με απαραίτητο συμπλήρωμα το «σιγά μην κάτσω να σκάσω για τον καθένα»
Εγώ στον αντίποδα αισθάνομαι σαν το Λαζόπουλο με τις ασκήσεις θάρρους.
“Επαναλάβατε τρις: «Άιιιιιιι χάσου παλιοπαπάρα! Είμαι γαμάτη απλά δεν το’χεις καταλάβει!»
Αλλά ούτε κι εγώ το'χω πολυπιάσει ..

Κι αλλάζουμε θέμα γιατί πολύ το στεναχωρήσαμε πρωί πρωί! Κι από τη στεναχώρια τούτη γέμισε το πόδι μου σπυράκια!! Δεύτερη φορά στο δερματολόγο μέσα στον ίδιο μήνα δεν είναι καλό!

Ευτυχώς έχω τον Mr. Θετική Σκέψη Αττικής 2007 δίπλα μου κι έτσι όταν παίρνω φόρα να πέσω, με τραβάει απ’τα μαλλιά.

Και πάρα τις δυσοίωνες προβλέψεις περάσαμε μια χαρά στις διακοπές.
Λίγο κρασί (στην συγκεκριμένη περίπτωση άπειρα λίτρα ρακόμελου), λίγο θάλασσα (το απέραντο γαλάζιο της Αμοργού) και τ’αγόρι μουουουουου (μαζί με το pietagi κι άλλον έναν παντελώς άγνωστο και ατάλαντο blogger!).

Και τώρα που γυρίσαμε, αρχίσαμε να κανονίζουμε τους χειμερινούς προορισμούς και να μου ψάχνουμε δουλειά.
Άσκηση Θάρρους No 57 «Θα βρω τη πιο τέλεια δουλειά γιατί είμαι γαμώ τα παιδιά! Επαναλάβατε τετράκις»…

Μη με ψάχνετε...