Για ψαχτείτε...

Αντιγράφω από σημερινό άρθρο στο in.gr

Η φρικτή υποψία ότι χιλιάδες επιβάτες πτήσεων της British Airways (ανάμεσά τους και Έλληνες και Κύπριοι επιβάτες στα δρομολόγια Αθήνα-Λονδίνο, Λονδίνο-Αθήνα και Λάρνακα-Λονδίνο, Λονδίνο-Λάρνακα) ταξίδεψαν μέσα σε μολυσμένα με ραδιενέργεια αεροπλάνα έδωσε, αργά το βράδυ της Τετάρτης, νέα δραματική τροπή στην υπόθεση με το θάνατο του Ρώσου πρώην πράκτορα, Αλεξάντερ Λιτβινένκο από το ισότοπο πολώνιο-210.
Όπως γράφει την Πέμπτη η εφημερίδα Το Βήμα, η British Airways ανακοίνωσε ότι, στο πλαίσιο των αστυνομικών ερευνών, εντοπίστηκαν «πολύ χαμηλά ίχνη ραδιενέργειας» σε δύο από τα αεροσκάφη της, τα οποία βρίσκονται καθηλωμένα στο αεροδρόμιο «Χίθροου».
Ένα τρίτο αεροσκάφος, το οποίο επίσης αποσύρθηκε για ανάλογο έλεγχο, βρισκόταν έως αργά την Τετάρτη στο αεροδρόμιο της Μόσχας, χωρίς να έχει ακόμη εξεταστεί.
Φαίνεται ότι άνθρωποι, με τους οποίους ήρθε σε επαφή ο Λιτβινένκο -ίσως και οι πιθανοί δολοφόνοι του, οι οποίοι μπορεί να μολύνθηκαν και οι ίδιοι- ταξίδεψαν με αυτά τα αεροπλάνα, προσπαθώντας να εγκαταλείψουν τη Βρετανία.
Πρόκειται πλέον για μια τεράστια λογιστική πρόκληση που αντιμετωπίζει η βρετανική αεροπορική εταιρεία, η οποία πρέπει να εντοπίσει όλους τους επιβάτες που χρησιμοποίησαν τα δύο (ή τρία) μολυσμένα αεροσκάφη σε δεκάδες πτήσεις, με πρώτη αυτήν της 3ης Νοεμβρίου από Χίθροου για Μόσχα.
Αλλοι προορισμοί ήταν η Βιέννη, η Βαρκελώνη, το Ντίσελντορφ, η Στοκχόλμη, η Φρανκφούρτη, η Κωνσταντινούπολη και η Μαδρίτη. «Αναζητούμε περίπου 33.000 επιβάτες σε 221 πτήσεις που έγιναν τις τελευταίες τέσσερις εβδομάδες» δήλωσε εκπρόσωπος της BA, αποκαλύπτοντας το μέγεθος του προβλήματος.

Οι συγκεκριμένες πτήσεις αναφέρονται στην ιστοσελίδα της British Airways, εδώ.

Οι συνάδελφοί μου στο τσακ τη σκαπούλαραν…

Ευφυΐα εστί..

Ένα πράγμα που θα έκανα διαφορετικά αν μου δινόταν ξανά η ευκαιρία θα ήταν να σπουδάσω ψυχολογία. Ο επιστημονικός αυτός τομέας ασκεί επάνω μου μια επιρροή μαγική. Η χαρά μου όταν ανακαλύπτω ότι όλες οι εκφάνσεις της ανθρώπινης ψυχικής-συναισθηματικής λειτουργίας ερμηνεύονται και μάλιστα σε ικανοποιητικό βαθμό είναι όμοια με ενός παιδιού που ανοίγει ένα πακετάκι με κόκκινο φιόγκο και βρίσκει μέσα το παιχνίδι που πάντα ονειρευόταν. Διαβάζω και ακούω και παρατηρώ και ψάχνω, σχεδόν με αγωνία, για να καταλάβω τι είναι αυτό που μας κάνει τελικά ανθρώπους, με τα καλά τους και με τα στραβά τους.

Από τη συζήτηση που είχα χτες με την Νέλλυ, φίλη μου ψυχαναλύτρια και σύμβουλό μου όταν πλέον σηκώνω τα χέρια ψηλά (όπως χτες καλή ώρα!), κράτησα την εξής φράση:
«Ευφυΐα εστί προσαρμοστικότητα». Η φράση αυτή αποτελεί ουσιαστικά το συμπέρασμα των, 75 περίπου χρόνων, ερευνών του φιλοσόφου-ψυχολόγου Jean Piaget. Αν το καλοσκεφτούμε, αυτό είναι το ζουμί. Να ζυγίζουμε τις καταστάσεις, να μετράμε τα υπέρ και τα κατά και να προσαρμοζόμαστε αναλόγως για να προχωρήσουμε. Για το δικό μας καλό.

Λέω να συμφωνήσω μαζί του. Τι στο καλό! Μέχρι και ο Einstein τον θαύμαζε!

Σε περίπτωση που θέλετε να μάθετε κι άλλα για τον σπουδαίο αυτόν επιστήμονα κάντε κλικ εδώ για να δείτε το αφιέρωμα των Times στο πρόσωπό του και εδώ για να μπείτε στην ιστοσελίδα του Jean Piaget Society όπου θα βρείτε και πολύ ενδιαφέρουσα βιβλιογραφία.

Make up your mind, will you!!!

Όταν κλαις λέει στον ύπνο σου, είναι καλό!
Όταν, ωστόσο, βλέπεις στον ύπνο σου ότι έχεις βρεθεί με μια παλιά γνωστή και της λες όλα όσα σε προβληματίζουν τον τελευταίο καιρό και γι’ αυτό κλαις με μαύρο δάκρυ, τότε δύο τινά μπορεί να συμβαίνουν:
Ή είσαι υπερβολική και σου φαίνονται όλα βουνό ή κάτι όντως δεν κάνεις καλά.

Θα προτιμούσα το πρώτο αλλά υποψιάζομαι ότι είναι το δεύτερο.

Τους τελευταίους δύο μήνες αναβάλω συνεχώς την οποιαδήποτε λήψη απόφασης.
Από το που θα πάω να μείνω, μέχρι το πότε θα αξιωθώ επιτέλους να πάω στη γυναικολόγο μου και αν θα ξεκινήσω yoga ή θα σουρτουκεύω ασκόπως κάθε απόγευμα που μου είναι και πιο εύκολα και σίγουρα δεν πιάνεσαι κιόλας.
Από τότε που γύρισα από διακοπές (το μεγαλύτερό μου λάθος..) έχω μπει σε μια φάση αναμονής, η οποία διακόπτεται από εξάρσεις ενεργητικής αναζήτησης σπιτιού, τις οποίες ακολουθεί η πικρή διαπίστωση του ότι «ποτέ δεν θα βρω αυτό που ψάχνω» , με δυνατές παρεμβολές της ελαφρώς ειρωνικής σκέψης «Πολύ λογικό να αποφασίσεις να χαλάς όλο σου το μισθό και μάλιστα σε σημείο να μη σου φτάνουν κιόλας χωρίς ουσιαστικά να κάνεις κάτι καλό για τον εαυτό σου γιατί τα λεφτά για νοίκι είναι πεταμένα λεφτά ενώ αντίθετα θα έπρεπε να σκέφτεσαι το μέλλον σου που θα πας 35 χρονών και δεν θα έχεις τίποτα δικό σου!!!» (αυτή την συγκεκριμένη σκέψη την ακούω συνήθως με τη φωνή της μαμάς μου..).

Έρχομαι λοιπόν και μπουρδουκλώνομαι εντελώς και κάθομαι σα χάνος να κοιτάω το ταβάνι και να βλέπω τις μέρες μου να φεύγουν, τίποτα να μην αλλάζει και τη διάθεσή μου να πηγαίνει από το κακό στο χειρότερο.

Σας βρίσκεται καμιά ουσία για τέτοιες καταστάσεις;; Δυνατή αν γίνεται…

Φιου...φτηνά τη γλιτώσαμε...

Το Σάββατο το πρωί με βρήκε έτοιμη να βιώσω την απόλυτη παρακμή. Η μητέρα μου προετοίμαζε οικογενειακό τραπέζι για τη γιορτή της. Το ενδεχόμενο να παραστώ σε μια γιορτή περιστοιχισμένη από θείες, ξαδέρφες, γαμπρούς και φίλους, μου έφερνε ανατριχίλα. Με φανταζόμουν στο τραπέζι, με το θολό βλέμμα της τρελής να αρπάζω τα μαχαίρια και να κόβω τις φλέβες μου…
«Πρέπει οπωσδήποτε να γλιτώσεις..!», σκεφτόμουν όλη την ημέρα κι ας ήξερα ότι η μητέρα μου θα σκούπιζε τα πατώματα από τα μούτρα της αν της έλεγα ότι θα έφευγα. Ο τρόμος ήταν πιο ισχυρός από την ενδεχόμενη γκρίνια της και άρχισα αγωνιωδώς να ψάχνω να βρω τι θα κάνω…

Τλινκ! Ένα λαμπάκι άναψε πάνω από το κεφάλι μου…Μόλις το προηγούμενο βράδυ είχα ενημερωθεί ότι η Γ. θα χτύπαγε μπουζούκι. Είχα φροντίσει μάλιστα να σχολιάσω και μάλλον αρνητικά αυτή την decadence… Ωστόσο, η προοπτική να βρεθώ ανάμεσα σε μια παρέα την οποία δεν γνώριζα και κατά πάσα πιθανότητα δεν θα συμπαθούσα, να ακούω τον Σταμάτη (αδυναμίες είναι αυτές..) να τραγουδάει «Δεν θα μάθεις ποτεεεεε», να πονάω και να πίνω μέχρι να ξεραθώ για κάποιο λόγο μου φάνηκε ελκυστική. «Αφού έφτασα μέχρι εδώ, ας πιάσω πάτο μπας και αρχίσω να σηκώνομαι σιγά σιγά» σκέφτηκα, πήρα τηλέφωνο τη Γ. και αυτοπροσκλήθηκα.

Έφυγα τρέχοντας από το σπίτι όταν άρχισαν να καταφθάνουν οι καλεσμένοι. Δεν μπήκα στη διαδικασία να πω που πάω γιατί θα ήταν φρικτό το χτύπημα για τη μητέρα μου. Εμ τη φτύνω, αλλά για να πάω στο Γονίδη;; Δεν θα το άντεχε…

Ευτυχώς για μένα, ούτε ο Θεός ο ίδιος δεν ήθελε να πάθω τέτοιο πράγμα στο άνθος της ηλικίας μου. Την τελευταία φορά που είχα πάει στα μπουζούκια (πάλι στο Γονίδη, γιατί είπαμε, αδυναμίες είναι αυτές…) είχα ορκιστεί ότι δεν θα το ξανάκανα αυτό το πράγμα στον εαυτό μου. Και τελικά δεν χρειάστηκε να το κάνω. Ένα μπέρδεμα και το τραπέζι χάθηκε, αποδεικνύοντας περίτρανα για ακόμα μια φορά την αλητεία που βασιλεύει σε τέτοιου είδους μαγαζιά.

Και καταλήξαμε στα στέκια τα γνωστά, στο Enzzo de Cuba, να χορεύουμε σαν τις τρελές. Επιτέλους, μετά από πολύ καιρό είχα βγει και είχα πάει στο σωστό μέρος!!!!
Ευτυχώς που η τύχη μου αποφασίζει καλύτερα από μένα!!!

Άντε,του χρόνου πάλι...:)

Ωπ! Τα καταφέραμε!!

Ευχαριστώ παίδες για τις πολύτιμες συμβουλές!
Το Shake, Break, Bounce εδώ
Καλή μας ημέρα!!!