Να σου κάνω μια ερώτηση;;

Μιλούσα τις προάλλες με μια φίλη, ψυχαναλύτρια και προσπαθούσα να της εξηγήσω τι είναι τα blogs.
Πέρα από τις κλασσικές ερωτήσεις τύπου «τι γράφεις» και λοιπά, φάνηκε να την ενδιαφέρει ιδιαίτερα το θέμα των ψευδωνύμων.
Προφανώς εκείνη βλέπει στα ψευδώνυμα περισσότερα από εμένα. Βλέπει τον τρόπο που επιλέγει ο καθένας από μας να μπει σε μια νέα κοινωνία, όπου κανένας δεν τον ξέρει και πώς μ’ ένα όνομα και μια μικρή εικονίτσα προσπαθεί να προσδιορίσει την ταυτότητά του.

Η δική μου περίπτωση νομίζω ότι είναι εξαιρετικά προφανής. Θέλω να είμαι το «μικρό», το «πειραχτήρι», που κάνει μόνιμα χαβαλέ και λέει εξυπναδούλες.
Στην καθημερινότητα έτσι είμαι όταν έχω κέφια. Και όχι με όλους.
Το “blogaki’ είναι αυτό που λέμε η «χαρούμενη» πλευρά μου ακόμα κι όταν γκρινιάζω. (Γιατί εκτός blog, όταν δεν έχω κέφια, δεν μιλάω καν).

Το ψευδώνυμο ήταν το πρώτο και το μόνο που μου ήρθε στο μυαλό. Και μάλιστα μου έκανε φοβερή εντύπωση που κανείς δεν το είχε. (Ήταν επίσης φοβερή κίνηση μάρκετινγκ απ’ ό,τι αποδείχτηκε γιατί όλοι νομίζουν ότι με ξέρουν και ότι μάλιστα είμαι πολύ παλιά στο χώρο!)
Αν και μόλις χτες ανακάλυψα τον κύριο «Blog-akis» και να σας πω την αλήθεια μου τσίνισα λιγουλάκι.
Όσο για το avatar, δεν είναι ό,τι πιο αντιπροσωπευτικό, απλά ένα πλασματάκι που μ’ έκανε και γέλασα πολύ όταν το είδα και που όντως όταν στραβώνω, σταυρώνω κι εγώ τα χέρια και του μοιάζω αρκετά.

Εικόνα εαυτού λοιπόν ή εικόνα που θέλουμε να δώσουμε στους άλλους;
Τι είναι για εσάς το ψευδώνυμό σας; Κι εσείς οι υπόλοιποι γιατί επιλέξατε σ’ έναν κατά βάση ανώνυμο χώρο όπως η μπλογκόσφαιρα να παρουσιάζεστε με το όνομά σας;
Πως διαλέξατε το avatar σας; Τι σκεφτόσασταν όταν ονομάζατε το blog σας;

Πείτε γιατί νομίζω ότι μπορούμε να βγάλουμε πολύ ενδιαφέροντα συμπεράσματα και γιατί θέλω να μάθω και τι σημαίνουν τα ονόματά σας!

Θέλω να μιλήσω με τον δικηγόρο μου!

Το να με τουμπάρει κανείς πρέπει να είναι το πιο εύκολο πράγμα στον κόσμο. Ούτε ομελέτα σε αντικολλητικό τηγάνι τέτοια ευκολία.
Δυο λογικά επιχειρήματα, σε συνδυασμό με μπόλικη μουρμούρα και απολαμβάνετε το επιθυμητό αποτέλεσμα.
«Εντάξει!» λέω συνήθως απηυδισμένη «φτάνει να σταματήσει αυτή η συζήτηση!!».
Δεν φταίνε μόνο οι λιγοστές αντοχές μου έναντι της γκρίνιας.
Φταίει η αδυναμία μου να θέσω σε σταθερή βάση την επιχειρηματολογία μου και να την υπερασπιστώ μέχρι τελικής πτώσεως.
Χρειάζομαι δικηγόρο. Να χρησιμοποιεί όλα εκείνα τα τεχνάσματα του διαβόλου και να γυρίζει τη συζήτηση υπέρ μου.
Και επίσης θα πρέπει να κάνω ασκήσεις θάρρους. Και ασκήσεις υπομονής. Και να μην επιτρέπω το αίμα να ανεβαίνει στο κεφάλι μου κάθε φορά που ακούω κάτι που δεν μου αρέσει γιατί χάνω τη μπάλα, αρχίζω και φωνάζω και χάνω και το δίκιο μου. (Αν κάτσω ανάποδα, λέτε να πάρει την αντίθετη φορά και να είμαι οκ;;)

Κυρίως όμως πρέπει να σταματήσω να με αμφισβητώ. Έχει καταντήσει αηδία το θέμα. «Κι αν δεν είναι έτσι;» «Κι αν έχει δίκιο;» «Βρε λες να κάνω μαλακία;».
Και δεν είναι μόνο ότι δεν είμαι σίγουρη για τις επιλογές μου. Είναι και το ότι επιτρέπω να αλλάζει η άποψή μου και για άσχετους λόγους.
Αν ξυπνήσω στραβά, τότε πιστεύω έτσι. Αν με γλυκοκοιτάξει γκομενάκι, τότε αλλάζω άποψη.
Αν εχει πανσέληνο, και περιμένω και περίοδο και το τρόλεϊ έρθει στην ώρα του, τότε τα πράγματα είναι τελείως διαφορετικά!

Μπορεί να με αναλάβει κάποιος;; Να μου δώσει τις κατευθυντήριες και να αναλάβει τις διαπραγματεύσεις γιατί εγώ χάνω συνέχεια τις μάχες μου γαμώτο!

Έλαβα που λέτε προχτές το παρακάτω comment:

SPREAD THE MESSAGE!ΒΑΛΤΕ ΟΛΟΙ ΤΟ LINK MALPRACTICE (http://fakellaki.blogspot.com/) ΤΗΣ ΑΜΑΛΙΑΣ ΚΑΛΥΒΙΝΟΥ ΣΤΟ BLOG ΣΑΣ ΜΕ ΤΟ ΟΝΟΜΑ "ΓΙΑΤΡΟΣ" KAI ΜΕ ΑΥΤΟ ΤΟ BANNER. ΕΤΣΙ ΚΑΘΕ ΦΟΡΑ ΠΟΥ ΚΑΠΟΙΟΣ ΘΑ ΚΑΝΕΙ GOOGLE SEARCH ΜΕ KEY WORD ΤΗ ΛΕΞΗ AYTH, ΘΑ ΕΜΦΑΝΙΖΕΤΑΙ Η ΣΕΛΙΔΑ ΤΗΣ ΑΜΑΛΙΑΣ ΜΕΤΑΞΥ ΤΩΝ ΠΡΩΤΩΝ ΑΠΟΤΕΛΕΣΜΑΤΩΝ ΚΑΙ ΘΑ ΔΙΑΒΑΖΕΤΑΙ ΑΠΟ ΟΛΟ ΚΑΙ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΟΥΣ Ο ΓΟΛΓΟΘΑΣ ΠΟΥ ΠΕΡΝΑΕΙ. ΕΙΝΑΙ ΤΟ ΛΙΓΟΤΕΡΟ ΠΟΥ ΜΠΟΡΟΥΜΕ ΝΑ ΚΑΝΟΥΜΕ ΚΑΙ ΔΕΝ ΜΑΣ ΚΟΣΤΙΖΕΙ ΤΙΠΟΤΑ. ΑΥΤΟ ΤΟ ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΟ ΕΓΚΛΗΜΑ ΧΩΡΙΣ ΤΙΜΩΡΙΑ ΠΟΥ ΔΙΑΔΡΑΜΑΤΙΖΕΤΑΙ ΣΤΑ ΕΛΛΗΝΙΚΑ ΝΟΣΟΚΟΜΕΙΑ ΑΠΟ ΤΟΥΣ ΚΑΤ'ΟΝΟΜΑ ΜΟΝΟ ΓΙΑΤΡΟΥΣ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΑΓΓΙΞΕΙ ΟΛΟ ΚΑΙ ΠΙΟ ΠΟΛΛΟΥΣ ΓΙΑ ΝΑ ΑΡΧΙΣΕΙ ΝΑ ΓΙΝΕΤΑΙ ΚΑΤΙ. ΜΗ ΤΟ ΠΡΟΣΠΕΡΑΣΕΤΕ, ΠΕΡΝΑΕΙ ΚΑΙ ΑΠΟ ΤΟ ΧΕΡΙ ΜΑΣ!ΑΜΑΛΙΑ ΚΑΛΥΒΙΝΟΥ alwaysplay@gmail.com)

Το blog της Αμαλίας το είχα επισκεφτεί μόλις πριν από λίγες ημέρες, είχα βρει το λινκ από το blog του Άγγελου.

Δεν πλησιάζω καν στο σημείο να καταλάβω τι περνάει αυτή η κοπέλα. Δεν έχω ιδέα από πόνο, από αρρώστια, από εγκατάλειψη, από αδιαφορία. Το μέγεθος της πίκρας και της ταλαιπωρίας της μόλις που το συλλαμβάνω. Έχω σταθεί τυχερή στη ζωή μου.
Και έχει δίκιο σ’ αυτά που λέει. Ναι, υπάρχουν γιατροί που θα έπρεπε να ντρέπονται.
Κι αυτό το ξέρω από πρώτο χέρι. Από τον πατέρα μου, που, γιατρός και ο ίδιος, είναι ότι ο πρώτος που χαρακτηρίζει «αλήτες» τους γιατρούς. Και γι’αυτό τον λόγο δεν εργάστηκε ποτέ σε νοσοκομείο και προτίμησε την έρευνα.

Υπάρχει όμως ένα μεγάλο «αλλά». Τόσο μεγάλο που δεν μ’ αφήνει να κάνω πραγματικότητα την επιθυμία της Αμαλίας.
Κι αυτό το «αλλά» είναι κάποιοι άνθρωποι που τιμούν το επάγγελμά τους, που είναι ταγμένοι στο καθήκον, που υπηρετούν την επιστήμη, που νοιάζονται για τον συνάνθρωπό τους.
Ας σκεφτούμε απλά τους «Γιατρούς χωρίς Σύνορα» και τις άλλες μη κυβερνητικές οργανώσεις, που αποτελούνται από ανθρώπους που μάχονται καθημερινά, στην άκρη του κόσμου για τους ανθρώπους δίπλα τους. Ας σκεφτούμε τους γιατρούς στα απομακρυσμένα χωριά που κάνουν το αγροτικό τους με τις χειρότερες συνθήκες αλλά προσπαθούν όσο περισσότερο μπορούν για τους ασθενείς τους. Εκείνους που καβαλάνε τα ελικόπτερα, ενώ έχουν χάσει δεκάδες συναδέλφους τους, και τρέχουν στην άκρη της Ελλάδας για να σώσουν μικρά παιδάκια. Ας σκεφτούμε εκείνους που όταν τον έλεγαν τον Όρκο του Ιπποκράτη τον εννοούσαν.

Γι'αυτούς τους ανθρώπους δεν θέλω η λέξη "γιατρός" να είναι συνώνυμη του "φακελάκι", του "malpractice".

Δεν θα μπω σε γενικότητες τύπου «όλοι οι κλάδοι έχουν και τα καθίκια τους», αυτά τα ξέρουν όλοι.
Ας πούμε απλά ότι, αν βλέπουμε τα καλά, προσπαθούμε να βελτιωθούμε. Αν βλέπουμε μόνο τα κακά μάλλον απελπιζόμαστε.
Μπορεί να έχω και άδικο. Πείτε κι εσείς..

Σήμερα είναι μια καλή μέρα! Σήμερα έφυγαν οι δικοί μου από το σπίτι για τις επόμενες 4 μέρες! Σήμερα ακούμε αυτό και γουστάρουμε!!
Καλό Σαββατοκύριακο!!!

Wax on..wax off..

Και γυρνάς σπίτι, μετά τη «Μάχη των Φίλων» (όπου για άλλη μια φορά έχεις εκπλαγεί από το πόσο δυνατά μπορούνε να τσιρίζουν 3 κοπέλες σε μια καφετέρια για το ποια έχει το πιο δίκιο και μετά αποφασίζουν ότι και οι 3 έχουν εξίσου αλλά η κάθε μια μόνη της πιο πολύ και να φεύγουν σφιχταγκαλιασμένες) και έρχεσαι αντιμέτωπος με το τέρας με τα τρία κεφάλια, τις 18 διχαλωτές ουρές και τις γαλάζιες πιτζάμες.

Η μαμά τα’χει πάρει κρανίο.
Και τ’ακούς όλα. Ντόλμπυ σαράουντ, στην golden class του Village (μπυρίτσα-φαγάκι-τσιγαράκι,φουλ κομπλέ εξυπηρέτηση) σε ντεσιμπέλ που τα απαγορεύει ακόμα και ο νόμος. Δεν τα’χει μαζί σου. Τυχερός στην ατυχία σου. Και κάθεσαι και κοιτάς, και λες «λέω να προτιμήσω τη φάλαγγα απόψε για αλλαγή»

--------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

«Μα δίκιο δεν έχω;»
Έχω βαρεθεί να τα ακούω αυτά. Μα την αλήθεια μου, άλλος ένας να μου πει «δίκιο δεν έχω;» θα τον πάρει ο διάολος και θα τον σηκώσει.
--------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

Ή όλοι είναι τσιτωμένοι ή εγώ έχω πέσει σε αφασία και ξέχασαν να μου το πουν.
Κοιτάω τους ανθρώπους γύρω μου να φωνάζουν, να τσαντίζονται, να τα παίρνουν, να κακιώνουν και ενοχλούμαι από την κακή τους ενέργεια.
Έγινα γιόγκι και δεν το κατάλαβα;;
Λέω εγώ τώρα:
Λίγη ησυχία χρειαζόμαστε όλοι μας ν’ ακούμε και τι λέει η ρημάδα η ψυχή μας που και που.
Λίγη περισσότερη μνήμη από αυτή του χρυσόψαρου, για να θυμόμαστε ότι οι άνθρωποι που κράζουμε σημαίνουν περισσότερα πράγματα από το θυμό της στιγμής.
Λίγη αυτοσυγκράτηση γιατί έχουμε κατέβει από τα δέντρα και πλέον δεν φτύνουμε στα μούτρα την μαϊμού που μας πήρε τη μπανάνα.
Λίγη επίγνωση των μικρών, μικρούλικων, τόσοδούλικων νευρώσεων που έχουμε όλοι μας και που μας κάνουν να κοιτάμε στραβά τον διπλανό, να σιχτιρίζουμε στο δρόμο, να σπρώχνουμε στην ουρά, να φωνάζουμε στον υπάλληλο, να νομίζουμε ότι όλοι πάνε να μας την φέρουν, να κράζουμε τη γκόμενα που δεν μας κάθεται.
Ώπα λέμε!
Χαλαρώστε όλοι μαζί!

Πάμε, έεεεενα εισπνοή! Φουουουου εκπνοή!
Καλύτερα δεν είναι τώρα;;

Μπορεί και να’χω γυρίσει όλη προς τα μέσα και να μην αντέχω ούτε τη δική μου φωνή.

Τι να σας πω; Δεν ξέρω κι εγώ...απλή υπάλληλος είμαι.