Friday's Game!

Παρασκευή σήμερα και για να πάμε με φόρα για ΣΚ, πάρτε ένα παιχνιδάκι!

Σκοπός είναι να φύγετε από το σπίτι!
(Κάνω κι εγώ προπόνηση για τη δική μου ηρωική έξοδο..!)

http://users.ntua.gr/ge01033/games/submachine.swf

Η καλή μέρα...

Ένα κουδούνισμα ακούγεται στο βάθος…δεν κολλάει πουθενά μ’ αυτό που ζω εκείνη τη στιγμή και το αγνοώ επιδεικτικά. Στο όνειρό μου η αγωνία κορυφώνεται καθώς το μυστήριο στο ξενοδοχείο είναι έτοιμο να βρει τη λύση του. Το κουδούνισμα επιμένει..απλώνω το χέρι και σηκώνω το κινητό μου..από μέσα ακούγεται η φωνή της μαμάς μου να λέει «Παιδί μου έχεις τρελαθεί τελείως; Είναι 9 και δέκα!»… «Τώωωωρα…» μουγκρίζω εγώ και κατρακυλάω από το κρεβάτι μου στην προσπάθειά μου να ξυπνήσω…

Βάζω ό,τι βρω μπροστά μου και φεύγω παραπατώντας χωρίς να φτιάξω καφέ για το δρόμο. Λάθος κίνηση αν σκεφτείς ότι μένω στη Νέα Μάκρη και η δουλειά μου είναι στο Μαρούσι. Έχουμε μπροστά μας το λιγότερο 45 λεπτά μέσα στο αυτοκίνητο.

Ενημερώνω τους συναδέλφους ότι θα καθυστερήσω, «τρελή ταλαιπωρία αυτό το ΙΚΑ!», εξάρσεις πρωινής φαντασίας…

Καμία μουσική δεν καταφέρνει να με ξυπνήσει ενώ η κουτσομπολίστικη διάθεση των πρωινών εκπομπών με εκνευρίζει ακόμα περισσότερο. Το γυρίζω στις ειδήσεις αλλά δεν καταφέρνω να παρακολουθήσω. Μπαίνοντας στην Αττική Οδό, η κίνηση με απορροφά αν και η έλλειψη καφεΐνης γίνεται εμφανής καθώς τα αντανακλαστικά μου είναι στο μισό και στο τσακ γλιτώνω μίνι επίσκεψη για γλυκάκι και κους κους στον μπροστινό που φρενάρει απότομα.

Βγαίνω Κηφισίας, χαλαρή κίνηση, καλός οιωνός, θα είμαι στο γραφείο σε 10 λεπτά σκέφτομαι…
Φευ! Στρίβοντας στο δρόμο μπροστά από το γραφείο, έρχομαι αντιμέτωπη με τριαξονική νταλίκα που προσπαθεί να στρίψει και σιγά μην τα καταφέρνει…Χώνομαι στα στενά και αρχίζω να τραβάω τα μαλλιά μου αλλά στην κυριολεξία..
Βρίσκομαι πίσω από ένα μικρότερο αυτή τη φορά φορτηγάκι για μετακομίσεις, που δυσκολεύεται να περάσει και κολλάμε για άλλο ένα δεκάλεπτο σ’ένα STOP..
Κι εκεί που λέω ότι πρέπει να το πάρω απόφαση κάποια στιγμή ότι είναι η μοίρα μου σακατεμένη και ποτέ δεν πρόκειται να φτάσω στη δουλειά μου (η ώρα είναι πλέον 10.20, η σύμβαση εργασίας μου μιλάει ξεκάθαρα για ωράριο 9-5…) τσουπ! Ξεπετάγεται ο πραγματικός λόγος που σήμερα μου συμβαίνουν όλα αυτά..
Ο Π., που έχω να τον δω ενάμιση χρόνο, τελευταία φορά που του μίλησα ήταν κάπου χωμένος στο Ντουμπάι, αμαρτωλή σχέση από το παρελθόν, περνάει μπροστά από το αμάξι μου…
«Για σένα τα τραβάω όλα αυτά;;» ήταν η πρώτη κουβέντα που του είπα.
«Γύρισα πριν από 4 μέρες, μένω εδώ κοντά, να τα πούμε».
Θα τα πούμε…

Ασκήσεις φαντασίας ή πώς να γράψετε το σωστό βιογραφικό

Εκτός από σπίτι, σκέφτομαι να αλλάξω και δουλειά. Δεν έχω παράπονο με την εταιρεία μου, τους συναδέλφους μου τους θεωρώ οικογένειά μου και το αφεντικό μου, μεγάλο μου αδερφό.
Αλλά, οι προοπτικές μου να κάνω κάτι σημαντικό εδώ μέσα είναι μικρές έως ανύπαρκτες, ενώ με το μισθό μου ακόμα και με την αύξηση, δεν βγαίνω μάνα μου, δεν βγαίνω!

Οπότε κάθομαι τώρα στα μουλωχτά και φτιάχνω το βιογραφικό μου.
Καλό είναι, δεν έχω παράπονο αλλά θέλει και τη φαντασία του το πράγμα…
Ανάλογα με την θέση που κυνηγάω αυξομειώνονται και τα προσόντα μου.
Τις τελευταίες μέρες το έχω παίξει PR Manager, Marketing Assistant και δεν συμμαζεύεται..

Ας ελπίσουμε ότι μέχρι την συνέντευξη, αν και εφόσον με καλέσουν, θα μάθω και τι κάνουν σ’ αυτές τις θέσεις! : )

Μια Δευτέρα σαν όλες τις άλλες..που ξεκινάει με τις καλύτερες προοπτικές (στο μέτρο του δυνατού φυσικά, αφού μιλάμε για Δευτέρα) αλλά η διάθεση είναι αρκετά καλή γιατί ο ήλιος λάμπει και φοράω το αγαπημένο μου πουκάμισο.. πράγματα αρκετά για να δώσουν έναν τόνο αισιοδοξίας στην εβδομάδα που ξεκινά..

Η κολλητή μου όμως είχε διαφορετική άποψη..! (εδώ μπαίνει η μουσική από τα «Σαγόνια του Καρχαρία» και το σασπένς κορυφώνεται!)

Στις τάδε λέει του Νοέμβρη θα δώσει διαγωνισμό για μια θέση στην Ευρωπαϊκή Επιτροπή στις Βρυξέλλες.
Αν σκεφτούμε τώρα ότι την τελευταία φορά που είχε δώσει και μάλιστα στα Γαλλικά (αν δεν απατώμαι) δεν είχε περάσει για ελάχιστα μόρια, τώρα που θα δώσει στα Ελληνικά the chances are ότι την χάνουμε τη μανταμίτσα…!

Ηθικό Δίλημμα: Δεν τίθεται!
Για τον πολύ απλό λόγο ότι θέλω ό,τι είναι καλύτερο για αυτή. Σωστά; Σωστά..
Πως θα το δείξω είναι το θέμα;
Η πρώτη μου αντίδραση ήταν μάλλον υστερική (αλλά δικαιολογούμαι γιατί είμαι και πρώτη μέρα αδιάθετη.. λέω εγώ τώρα!)

Από την άλλο λέω, πως είναι δυνατόν να φύγει μακριά μου και αυτό να είναι καλό γι’αυτήν…;;;(να θυμηθώ να τον κοιτάξω κι αυτόν τον εγωκεντρισμό..) Κι όχι μόνο μακριά από μένα αλλά κι από γκόμενο και λοιπούς φίλους και συγγενείς..Επειδή δηλαδή θα της δίνουν κάποιες χιλιάδες ευρώ παραπάνω πρέπει να ξενιτευτεί;; Είναι λογικά αυτά τα πράγματα;;
Άρα! Στα λόγια μου έρχομαι (και μόνο εγώ μπορώ να το κάνω αυτό!)
ΔΕΝ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΦΥΓΕΙ ή καλύτερα, ΑΜΑ ΦΥΓΕΙ ΤΗΝ ΚΑΤΣΑΜΕ… : (

ps. Υποστηρίξτε κι εσείς τον Δίκαιο Αγώνα της Κολλητής! Πείτε μου τη γνώμη σας μόνο αν ταυτίζεται με τη δική μου..!

Saturday night fever...

Δύσκολες ώρες..αυτά τα βράδια του Σαββάτου, που μόλις έχεις επιστρέψει από την όποια έξοδο, με τους όποιους φίλους, έχοντας κατά παράδοση πιει παραπάνω απ' όσο σου επιτρέπει το υπερευαίσθητο (για κάποιο μυστήριο λόγο..) στομάχι σου.

Εκείνες τις ώρες που λες θα κάνω ένα τελευταίο τσιγάρο και θα πάω να ξεραθώ και ζεις στιγμές αγωνίας μη τυχόν και αποκοιμηθείς και κάνεις το σπίτι φωτιά και μπούρμπερι...

Εκείνα λοιπόν τα λεπτά, κι ενώ κοιτάς το ταβάνι περιμένωντας της Θεία Φώτιση, περνάνε από το μυαλό σου οι πιο άβολες σκέψεις.

Και το παίρνεις απόφαση και λες: "Εντάξει λοιπόν! Καλά το απέφευγα τόσο καιρό αλλά αφού ήρθε η ώρα, θα σε αντιμετωπίσω!" και κάθεσαι μπροστά στον εαυτό σου και του λες προκλητικά : "Show me what you've got, you bastard!!!" Κι αυτός, ο άλλος εαυτός σε κοιτάει με μισόκλειστα μάτια, ειρωνικά, κοροϊδευτικά και σου λέει¨: "Ρε εσύ δεν μπορείς να σταθείς όρθια από τα κρασιά...τώρα θα βρεις το κουράγιο να μου μιλήσεις κιόλας;;;".

Και τι να γυρίσεις να του πεις;; Άδικο έχει;

Και συνεχίζει να σε γρονθοκοπάει με τις ίδιες και χειρότερες σκέψεις..

Αυτό που θυμάμαι από χθες το βράδυ, είναι η εικόνα μου στον καθρέφτη και η σκέψη : "Αυτό ήθελα να γίνω όταν μεγαλώσω;"

Ακούγεται πολύ ενοχικό και μάλλον είναι, αλλά ήταν το μόνο που μπορούσα να σκεφτώ...

Γι'αυτό και αποφάσισω να κοιμηθώ τελικά.

Αναβάλεται για άλλη μια φορά η "Μάχη των Κόσμων"!

Stay tuned!

ps. Καλώς όρισες στο φτωχικό μου δάσκαλε! Σ'ευχαριστώ για τις ευχές σου και όχι δεν πρόκειται να αλλάξω τ'όνομα σου! Μάκια!