Δευτέρα, Οκτωβρίου 30, 2006

Τα χρόνια της εφηβείας...

Ο Δημητράκης μου είναι 16 χρονών. Τον βάφτισα όταν ήμουν 10. Τα χρόνια που ακολούθησαν τον είδα άλλες δυο τρεις φορές, όταν ήμουν 13-14. Δεν το είχα συμπαθήσει καθόλου αυτό το μωρό. Ήταν χοντρό και αυθάδικο.
Τον ανέλαβε εξ ολοκλήρου η μητέρα μου λοιπόν. Λαμπάδες, χαρτζιλίκια, ρούχα κτλ.

Τον ξαναείδα πέρσι τον Σεπτέμβριο, στο γάμο της μητέρας μου.
Ήταν έρωτας από την πρώτη ματιά…Ένα παλικάρι δυο μέτρα (1,93 για την ακρίβεια), κουκλί.
Από τότε, βρισκόμαστε πολύ συχνά, κατεβαίνω στην Τρίπολη, έρχεται εκείνος, μιλάμε πολύ στο τηλέφωνο και έχουμε δημιουργήσει μια σχέση που δεν την ανταλλάζω με τίποτα στον κόσμο.

Το Σαββατοκύριακο που μας πέρασε κατέβηκα γιατί γιόρταζε.
Αααααχ! Τα δύσκολα χρόνια της εφηβείας…Μιλούσαμε και μιλούσαμε και μιλούσαμε…Αυτό το παιδί είναι σίγουρα βαφτιστήρι μου. Απίστευτα συναισθηματικός και ευαίσθητος. Αλλά και πολύ ανασφαλής, παιδί που επηρεάζεται πολύ εύκολα, που δεν είναι καθόλου σίγουρο για τον εαυτό του και που στρέφεται σε μένα για να του δώσω λύσεις και απαντήσεις… Πόσο δύσκολη η θέση μου!
Αν ήξερα τα μυστικά του κόσμου, θα τα χρησιμοποιούσα για να κάνω και τη δική μου τη ζωή πιο εύκολη!

Τι λες σ’ ένα παιδί που σε κοιτάει στα μάτια και σου λέει: «Νιώθω ότι η καρδιά μου είναι πολλά, ξεχωριστά κομμάτια και περιμένω την κοπέλα που θα τα ενώσει». Έλιωσα! Τι ήθελα και το βάφτισα και δεν μπορώ να τον παντρευτώ! σκέφτηκα…
Κι από την άλλη στεναχωρήθηκα. Δεν θέλω το δικό μου το βαφτιστήρι να εναποθέτει τις ελπίδες του για ευτυχία σε κάποια κοπέλα που κάποια στιγμή θα έρθει.
Πώς να τον κάνω να γίνει πιο δυνατός, πιο έτοιμος για τα δύσκολα που έρχονται;;
Δεν ξέρω αν θα πρέπει να ανησυχώ. Δεν θυμάμαι πως ήμουν στην εφηβεία…είχα κι εγώ τέτοιες ανησυχίες;; Μάλλον.

Τι έχω να τραβήξω όταν θα κάνω παιδί…!

buzz it!

Παρασκευή, Οκτωβρίου 27, 2006

Πάμε κομμωτήριο;;;!!!

Από μικρό παιδί σιχαινόμουν τα κομμωτήρια. Το θόρυβο από τα πιστολάκια, την έντονη μυρωδιά της λακ και των βαφών, τις κομμώτριες που μιλάνε ακατάπαυστα, τις κυρίες που πηγαίνουν εκεί μέσα και κουτσομπολεύουν για τα πάντα, διαβάζοντας Ciao και δεν ξέρω κι εγώ τι άλλο.

Μέχρι τα 16 μου πήγαινα στο κουρείο του αδερφού μου. Εκεί τα πράγματα ήταν πιο απλά και ξεκάθαρα. Έμπαινες, σε έλουζε μια καλή κυριούλα, σε κούρευε ακριβώς όπως ήθελες (της έδειχνες τη φωτογραφία του Ozzy την εποχή του Paranoid και ακολουθούσε πιστά τις οδηγίες σου..!) και έφευγες. Μετά άρχισαν να με κοιτάνε περίεργα οι υπόλοιποι πελάτες και το γύρισα στα γυναικεία…

Στα γυναικεία κομμωτήρια οι κανόνες είναι διαφορετικοί…
Κλείνεις ραντεβού. Η κοπέλα που απαντάει το τηλέφωνο νιαουρίζει : «Τι θα κάνουμε στα μαλλάκια μας καλή μου;;;» «Κούρεμα-βάψιμο» λες και κλείνεις.
Φτάνεις και όλοι σε αναγνωρίζουν με έναν τρόπο μαγικό… Ακόμα κι όταν δεν έχεις ξαναπατήσει το πόδι σου εκεί μέσα…
Η αναμονή κυμαίνεται από 20 έως 45 λεπτά, τουτέστιν, ποτέ δεν πρέπει να κανονίζεις κάτι για αμέσως μετά το κομμωτήριο.. ποτέ δεν ξέρεις πότε θα είναι αυτό το μετά…(έχω κλείσει πεντάωρο σε κομμωτήριο. Στις 4 ώρες και κάτι, έκλαιγα με αναφιλητά … η εφηβεία θα έφταιγε..)
Αρχίζουν. Σ ’αυτή τη φάση, πρέπει να γίνεις αντικοινωνική και να απαντάς με μουγκρητά σε κάθε προσπάθεια για συζήτηση μπας και γλυτώσεις.
Σου τυλίγουν τα μαλλιά με αλουμινόχαρτα, κοιτάζεσαι στον καθρέφτη και μοιάζεις με Klingon. Γυρνάς από την άλλη μόνο και μόνο για να παρατηρήσεις ότι το κομμωτήριο είναι πάνω στο δρόμο, όλο τζάμι, κοινή θέα για τους περαστικούς.
Σ’ αυτή την ευάλωτη φάση, οι κομμώτριες αποφασίζουν μόνες τους να σου κάνουν «αυτό το χρωματάκι που είναι πολύ στη μόδα και ξέρεις πόσο θα σου πάει;;;;!!!! Να τα κόψουμε και λίγο ε;;; Θα σου κάνω ένα που είδα στην τηλεόραση! Το είχε μία..πώς τη λένε…που παίζει σ ’αυτό με τους γύφτους;; Ξέρεις! Εγώ δεν το βλέπω… αλλά το πέτυχα τις προάλλες..κι αυτή η κοπέλα πολύ νόστιμη! Κάτσε να στο κάνω και θα μου πεις μετά!!!!» Μετά βέβαια είναι λίιιιγο αργά..
Σε αποτελειώνουν και λένε: «Ουάαααου!!!!Σας πάνε πάααααρα πολύυυυυ!!!!» Ακόμα κι αν τα μαλλιά σου έχουν ροζ και πράσινες αποχρώσεις… Και κοιτάζεσαι εσύ σαν τη χαζή στον καθρέφτη και λες, «να την κοπανήσω ή να της ζητήσω να μου τα πάρει με την ψιλή να τελειώνουμε;;»
Δεν κάνεις τίποτα από τα δύο και κατευθύνεσαι προς το ταμείο. Λάθος! Η τιμή που ακούς είναι ικανή διαλύσει ακόμα και το πιο δυνατό κράτημα του ενός κιλού λακ που έχουν ρίξει πριν από λίγο στο κεφάλι σου.
Φεύγεις τρέχοντας και αποφασίζεις ότι δεν θα ξαναπατήσεις το πόδι για ένα τουλάχιστον εξάμηνο.
Μέχρι που να τα πατάς τα μαλλιά σου!

Υγ. Μην θεωρήσετε ότι έχω κάτι με τον κλάδο της κομμωτικής. Απλά από χτες είμαι λίγο διαφορετική…Κι όταν αντί για καλημέρα άκουσα «Well, Hello there you kinky Blondie!!!» μου γύρισε λίγο ανάποδα!
Και για να συνεννοούμαστε, εφόσον είμαι πλέον επισήμως newly blonde, ουδεμία ευθύνη φέρω πλέον για τις όποιες βλακείες γράψω στο Blogaki!

buzz it!

Πέμπτη, Οκτωβρίου 26, 2006

Strawberry Fields

Τραγούδι από εκείνα που σε κάνουν να αναρωτιέσαι γιατί δεν το ρίχνεις στα ναρκωτικά! Μια χαρά φαίνονται να περνάνε αυτοί που τα παίρνουν… Τέλος πάντων, τώρα στα γεράματα, χαίρομαι που επιτέλους το έχω σε mp3 (μόλις χτες το τσίμπησα!) για να με συνοδεύει όλες τις ώρες στο αυτοκίνητο…
Στιχοί και πληροφορίες για το τραγούδι και μια συνέντευξη του John Lennon σχετικά με αυτό.
Σόρρυ για τα αγγλικά αλλά… πολλή δουλειά σήμερα!
Enjoy!


Strawberry Fields
(John Lennon/Paul McCartney)
Let me take you down, 'cos I'm going to Strawberry Fields
Nothing is real, and nothing to get hungabout
Strawberry Fields forever
Living is easy with eyes closed, misunderstanding all you see

It's getting hard to be someone but it all works out, it doesn't matter much to me
Let me take you down, 'cos I'm going to
Strawberry Fields Nothing is real, and nothing to get hungabout
Strawberry Fields forever
No one I think is in my tree,

I mean it must be high or low
That is you can't you know tune in but it's all right, that is I think it's not too bad
Let me take you down, 'cos I'm going to

Strawberry Fields Nothing is real, and nothing to get hungabout
Strawberry Fields forever
Always, no sometimes, think it's me, but you know I know when it's a dream I think I know I mean a "Yes" but it's all wrong, that is I think I disagree
Let me take you down, 'cos I'm going to

Strawberry Fields Nothing is real, and nothing to get hungabout
Strawberry Fields forever
Strawberry Fields forever
Strawberry Fields forever


Composition and recording (από το site της Wikipedia)


Lennon began writing the song in late 1966, while in Almeria,
Spain filming Richard Lester's How I Won The War, though he can be seen and heard playing the introductory notes on a melodica in a hotel room in the film "The Beatles: The First U.S. Visit" which was filmed in February 1964.
Lennon and McCartney's songs shared a similar theme of nostalgia for their childhood in
Liverpool and both referred to actual locations there, but they also had strong surrealistic and psychedelic overtones. Strawberry Field was a Salvation Army orphanage just around the corner from Lennon's boyhood home in Woolton. Lennon and his childhood friends Pete Shotton and Ivan Vaughan used to play in the trees behind the orphanage. One of Lennon's childhood treats was the garden party that took place each summer in the grounds of Strawberry Field. Lennon's Aunt Mimi recalled: "As soon as we could hear the Salvation Army band starting, John would jump up and down shouting, 'Mimi, come on. We're going to be late.'"[1]
The period of its composition was one of momentous change and dislocation for Lennon: The Beatles had just retired from touring after one of the most difficult periods of their career, including the infamous "more popular than Jesus" controversy and their disastrous tour of the Philippines; Lennon's marriage was failing; perhaps most significant of all, he was using increasing quantities of drugs, especially the powerful hallucinogen LSD. Although there are no obvious references to drugs, the song's style and tone and oblique, stream of consciousness lyrics often are thought to have been influenced by his LSD experiences.
The song's groundbreaking production by recording engineer
Geoff Emerick and complex arrangement gave clear evidence of the band's near-total mastery in the studio and their increasingly avant-garde approach to their music. It featured extensive overdubbing, the prominent use of reverse tape effects and tape loops, and extensive audio compression and equalisation. As well as the standard guitar-bass-drums backing, the arrangement also included piano, Mellotron (played by McCartney), slide guitar, trumpets, cellos and some unusual instruments including the swarmandel, an Indian stringed instrument which provided the sitar-like sound at the end of each chorus.

Ακολουθεί η συνέντευξη του Lennon στο περιοδικό Playboy:

“Strawberry Fields is a real place. After I stopped living at Penny Lane, I moved in with my auntie who lived in the suburbs in a nice semidetached place with a small garden and doctors and lawyers and that ilk living around - - not the poor slummy kind of image that was projected in all the Beatles stories. In the class system, it was about half a class higher than Paul, George and Ringo, who lived in government-subsidized housing. We owned our house and had a garden. They didn't have anything like that. Near that home was Strawberry Fields, a house near a boys' reformatory where I used to go to garden parties as a kid with my friends Nigel and Pete. We would go there and hang out and sell lemonade bottles for a penny. We always had fun at Strawberry Fields. So that's where I got the name. But I used it as an image. Strawberry Fields forever. [Singing] "(Living is easy) With eyes closed. Misunderstanding all you see." It still goes, doesn't it? Aren't I saying exactly the same thing now? The awareness apparently trying to be expressed is -- let's say in one way I was always hip. I was hip in kindergarten. I was different from the others. I was different all my life. The second verse goes, "No one I think is in my tree." Well, I was too shy and self-doubting. Nobody seems to be as hip as me is what I was saying. Therefore, I must be crazy or a genius -- "I mean it must be high or low," the next line. There was something wrong with me, I thought, because I seemed to see things other people didn't see. I thought I was crazy or an egomaniac for claiming to see things other people didn't see. As a child, I would say, "But this is going on!" and everybody would look at me as if I was crazy. I always was so psychic or intuitive or poetic or whatever you want to call it, that I was always seeing things in a hallucinatory way. It was scary as a child, because there was nobody to relate to. Neither my auntie nor my friends nor anybody could ever see what I did. It was very, very scary and the only contact I had was reading about an Oscar Wilde or a Dylan Thomas or a Vincent van Gogh -- all those books that my auntie had that talked about their suffering because of their visions. Because of what they saw, they were tortured by society for trying to express what they were. I saw loneliness." - John Lennon, Playboy, 1980

buzz it!

Τετάρτη, Οκτωβρίου 25, 2006

Safe mode days

Ως τέτοιες ορίζονται οι ημέρες κατά τις οποίες απλά δεν ξυπνάω. Οι όποιες ποσότητες καφέ καταναλώνονται δεν επιφέρουν κανένα αποτέλεσμα.
Οι μέρες αυτές συνοδεύονται από συμπτώματα μελαγχολίας, βαρεμάρας, έλλειψης παραγωγικότητας και αδιόρθωτων μούτρων.
Αντιμετωπίζονται στωικά…απλά περιμένεις να τελειώσουν.

Μια τέτοια μέρα ζω σήμερα. Κι αυτός ο καιρός δεν βοηθάει.
Ούτε τα μύρια προβλήματα, οικονομικής φύσεως, που έχουν προκύψει στο blogoσπιτο και τα οποία στέκονται εμπόδιο στα σχέδιά μου. Και αισθάνομαι και άσχημα που σκέφτομαι την πάρτη μου σ’ αυτή τη φάση, ενώ στο σπίτι μου είναι και οι δύο στα πρόθυρα εγκεφαλικού.

Ελπίζω ότι κι αυτό θα περάσει. Ελπίζω ότι τα προβλήματα παρουσιάζονται κι από τους δυο τους με τρόπο υπερβολικό (το συνηθίζουν άλλωστε) και ότι σύντομα θα βρεθεί λύση. Ελπίζω γενικώς…

Έχω αρχίσει να βαριέμαι αυτή την κατάσταση αναμονής. Δεν πάω ούτε μπρος ούτε πίσω.
Ας περάσει αυτή η μέρα!

buzz it!

Τρίτη, Οκτωβρίου 24, 2006

Προσωπαγνωσία ή "Συγνώμη κύριε! Ποιος είστε;;"

Διάβασα ένα άρθρο τις προάλλες σχετικά με μια διαταραχή γνωστή και ως "Προσωπαγνωσία".
Έκανα μια σχετική έρευνα στο διαδίκτυο, λίγο μετάφραση και λίγο copy-paste και σας παρουσιάζω τα παρακάτω πολύ ενδιαφέροντα:

Οι άνθρωποι που υποφέρουν από προσωπαγνωσία δυσκολεύονται να αναγωρίσουν άτομα τα οποία έχουν συναντήσει πολλές φορές. Σε ακραίες περιπτώσεις, δυσκολεύονται να αναγνωρίσουν τα άτομα με τα οποία περνάνε τον περισσότερό τους χρόνο όπως τους συζύγους και τα παιδιά τους, ακόμα και τον εαυτό τους στον καθρέπτη.
Η προσωπαγνωσία δεν σχετίζεται με δυσλειτουργία ή απώλεια μνήμης, προβλήματα όρασης ή μαθησιακές δυσκολίες. Οι επιστήμονες πιστεύουν ότι είναι το αποτέλεσμα ανωμαλίας ή βλάβης στη δεξία ατρακτοειδή έλικα, μια πτυχή του εγκεφάλου που φέρεται να συντονίζει τα νευρικά συστήματα που ελέγχουν την αντίληψη και την μνήμη μας για τα πρόσωπα. Η προσωπαγνωσία μπορεί να είναι το αποτέλεσμα εγκεφαλικού, εγκεφαλικής κάκωσης ή κάποιων νευροεκφυλιστικών ασθενειών. Σε κάποιες περιπτώσεις, αποτελεί σύμφυτη διαταραχή, παρούσα από τη γέννηση. Η σύμφυτη προσωπαγνωσία φαίνεται να είναι εμφανίζεται σε μέλη της ίδιας οικογένειας, γεγονός που κάνει τους επιστήμονες να πιστεύουν ότι οφείλεται σε κάποια γενετική μετάλλαξη ή εξάλειψη.
Τα άτομα με σύμφυτη προσωπαγνωσία συχνά δεν συνειδητοποιούν ότι είναι ανίκανοι να αναγνωρίζουν πρόσωπα τόσο καλά όσο ο υπόλοιπος κόσμος. Αυτό οφείλεται στο ότι ποτέ τους δεν αναγνώριζαν πρόσωπο με τον φυσιολογικό τρόπο και έτσι η δυσλειτουργία αυτή δεν τους είναι τόσο εμφανής. Κατά συνέπεια, υπάρχουν πολλοί που δεν αντελήφθησαν την προσωπαγνωσία τους μέχρι την ενηλικίωσή τους.
Μπορείτε εύκολα να καταλάβετε τα πολλά προβλήματα που αντιμετωπίζουν οι άνθρωποι αυτοί στην καθημερινή τους ζωή. Ιστορίες ανθρώπων που δεν αναγνωρίζουν συναδέλφους, φίλους και συγγενείς με αποτέλεσμα να απομονώνονται από τον κοινωνικό τους περίγυρο ή να χρησιμοποιούν πολύ συγκεκριμένες τεχνικές για αναγνώριση από άλλα στοιχεία (πχ. ο χώρος που μπορείς να δείς έναν άνθρωπο, χτένισμα, φωνή κτλ).
Στη σελίδα αυτή μπορείτε να βρείτε περισσότερες λεπτομέρειες σχετικά με την προσωπαγνωσία και τρόπους αντιμετώπισής της.
Στη σελίδα αυτή μπορείτε να δείτε πως εξηγεί την πάθησή της και περιγράφει την καθημερινή της ζωή η Cecilia.

buzz it!