Ωρε βλακείαααα...!!!!

«Κάναμε επανάσταση! ΟΖΟΝΟΘΕΡΑΠΕΙΑ κυρίες και κύριοι!! Εμένα ν’ ακούτε που σας αγαπάω!! Ποιος άλλος γιατρός βγαίνει κάθε μέρα στην τηλεόραση να σας πει την αλήθεια;;;»
Τον έβλεπα να κρατάει ένα ποτήρι στο χέρι που του’ χε βάλει μέσα ένα ματσούκι και άφριζε το νερό και να ωρύεται μπροστά στην κάμερα….
«Εγώ είμαι 60 χρονών (μπέρπ!), έφαγα καλά το μεσημέρι (μπέρπ!), να αφού ρεύομαι κιόλας (μπερπ και πάλι!) και το ζάχαρό μου ούτε που ανέβηκε καθόλου. Να δείτε! (κοντινό στον μετρητή ζαχάρου) Κι αυτό επειδή πίνω νερό με ενισχυμένο οξυγόνο. Ούτε αρθρίτιδες, ούτε αυχενικά, ούτε ζάχαρο (κατά το «Άγχος, Παχυσαρκία, Κάπνισμα, Ζαχαρώδης Διαβάτης- BECEL Proactive»).
Είχα απορροφηθεί τελείως. Την είδα όλη την εκπομπή από την αρχή ως το τέλος με ανοιχτό το στόμα. Όχι γιατί σκοπεύω να αρχίσω να πίνω νερό με μπουρμπουλήθρες, αλλά για να δω που φτάνει η βλακεία του ανθρώπου. Ε λοιπόν, φτάνει πολύ μακριά!
Ζαπ κι αλλάζουμε κανάλι. Η Ρεγγίνα τα φτιάχνει για 57η φορά με τον Στράτο. Ζαπ. Ειδήσεις στο Star. «Ο πατέρας ποιας διάσημης τραγουδίστριας ξυλοκόπησε τη φίλη του και αμέσως μετά «Ο Ιάσωνας Τριανταφυλλίδης Ξεσπαθώνει- Αποκλειστικές δηλώσεις: Η Εφη Θώδη είναι γαϊδάρα!» Ζαπ και μακριά από μας. Ντοκιμαντέρ στο ΣΚΑΙ. Κάτι πάει κι έρχεται αλλά τελειώνει κι αυτό.
Κι αρχίζουν οι ΕΙΔΗΣΕΙΣ…Σε όλα τα κανάλια.
Και να’σου οι φοιτητικές κινητοποιήσεις και τα επεισόδια. Και οι παρουσιαστές να μιλάνε μεταξύ τους, ποιος άλλος θα μπορούσε να εκφέρει άποψη άλλωστε και να λένε «Μα είναι αδιανόητο, πότε επιτέλους θα τελειώσουν οι καταλήψεις;; Εσύ Γιώργο τι νομίζεις;; Κι ο Γιώργος να απαντάει: "Είναι χαραμοφάηδες ρεεεεε!! Φοιτητές ρε είναι αυτοί;;; ΕΓΚΛΗΜΑΤΙΕΣ!!!!»
Και να’σου κι ο Ταξίαρχος με το ροζ στρινγκάκι κι ένας στρατηγός εν αποστρατεία να ουρλιάζει ότι μας καβαλήσανε τα Ίμια επειδή έχει γεμίσει ο στρατός με ντιγκιντάνγκες και από δίπλα ο Βαλιανάτος να του χαμογελάει ειρωνικά και να του λέει για τον Μεγ’Αλέξανδρο που ήταν πισωγλέντης.

Κι έρχομαι κι αναρωτιέμαι (καλά δεν είμαι η πρώτη ούτε η τελευταία):
Τι είναι αυτό το πράγμα που το λένε τηλεόραση;
Πραγματικά δηλαδή, σε ποιους απευθύνεται;

Έχω βαρεθεί να βλέπω τον κάθε αγράμματο να βγαίνει στο γυαλί και να με βομβαρδίζει με ανοησίες.
Έχω σιχαθεί τους δημοσιογράφους που εμ τα παίρνουν από παντού για να ορίζουν την ατζέντα της επικαιρότητας εμ το παίζουν αδιάφθοροι και παντοδύναμοι.
Έχω απηυδήσει με τις χαζοσειρές όπου το γέλιο βγαίνει μόνο με την τσιρίδα και τη βλακεία.

Ήταν μια άτυχη στιγμή το χθεσινό απόγευμα. Λυπάμαι για τα εγκεφαλικά κύτταρα που έχασα…Αλλά είπα να κάνω ένα πείραμα...
Κλειστή και μόνο. Αυτή είναι η κατάσταση που της αξίζει.

Με τις υγείες μας!

Α ρε μάνα...

Πέρσι στα γενέθλια μου είχα μαλώσει με τη μητέρα μου γιατί δεν την είχα προσκαλέσει να γιορτάσουμε μαζί. Ο θυμός της ήταν τέτοιος που προκάλεσε μια καταιγιστική αλυσίδα καρμικών αντιδράσεων με αποτέλεσμα κατά την εορταστική μου έξοδο να φάω ένα κινητό στο κεφάλι, να καταλήξω στο νοσοκομείο με 4 ράμματα, να γυρίσω στο σπίτι μου μπανταρισμένη στις 8 το πρωί, να με βρίσει σε τέτοιο σημείο που να πάθω αμόκ και στη συνέχεια να σταματήσω να της μιλάω για περίπου 3 μήνες.

Η σχέση μου με τη μητέρα μου κρίνεται ως ετεροχρονισμένη. Ενώ όλοι οι φυσιολογικοί άνθρωποι βγαίνουν κάτω από τη μητρική φτερούγα κατά την εφηβεία, εμείς το καθυστερήσαμε καμιά δεκαετία. Οι λόγοι πολλοί. Το διαζύγιο ο κυριότερος από αυτούς. Από το σπίτι φύγαμε οι δυο μας και κάναμε δική μας, καινούργια οικογένεια. Ήξερε τα πάντα για μένα, για τις φίλες μου, για τους φίλους των φίλων μου. Τη στήριζα σε όλα και εκείνη ήταν πάντα δίπλα μου. Η διάθεση δεν ήταν κουτσομπολίστικη, ήταν το ανήσυχο ενδιαφέρον της μητέρας αμπαλαρισμένο σε φιλία και μ’ ένα φιόγκο χιούμορ από πάνω για να περνάμε καλά.

Όταν έφυγα για Γαλλία, έβαψε τα ντουλάπια της κουζίνας μαύρα σε ένδειξη διαμαρτυρίας. Αλληλογραφούσαμε σχεδόν κάθε εβδομάδα. Γνώριζε όλες τις λεπτομέρειες για τη ζωή μου εκεί και στεκόταν δίπλα μου βράχος, κι ας έκανα τη μία βλακεία μετά την άλλη, χωρίς να σχολιάζει, χωρίς να κρίνει, απλόχερη ψυχολογική υποστήριξη γιατί το πτυχίο μου κρεμόταν από μια κλωστή.

Κι όσο έλειπα στη Γαλλία, η μαμά μου οργάνωνε τη ζωή της με τον μέλλοντα σύζυγό της. Θα έχτιζαν σπίτι κάπου στην Ανατολική Αττική, θα μετακόμιζαν και θα μου έφτιαχναν και μένα το πιο όμορφο σπιτάκι από κάτω τους. Και τι να της πεις από την ξενιτιά; Να πας μόνη σου; Το ήξερα ότι αν της έλεγα ότι δεν πάω, ούτε που θα μετακόμιζε, ούτε που θα παντρευόταν. Την παίρνετε εσείς αυτή την ευθύνη; Εγώ πάντως δεν την πήρα.
Και την άφησα να πιστεύει ότι θα πήγαινα μαζί της και ότι όλα θα κυλούσαν όμορφα στο μικρό σπίτι στου διαόλου τη μάνα.
Γύρισα από τη Γαλλία και άρχισαν τα όργανα. Λίγο που είχα συνηθίσει να μένω μόνη μου, λίγο που η ζωή μου άλλαξε και δεν είχα πλέον μόνιμη σχέση, άρχισαν να διαφαίνονται τα πρώτα συννεφάκια. Γιατί όσο τα νέα μου ήταν «σπίτι, δουλειά, μόνιμος γκόμενος» δεν υπήρχε κανένα θέμα. Αλλά πόσο εύκολα μπορεί να χειριστεί μια μάνα «σπίτι, δουλειά κι ένα γκομενάκι που γνώρισα προχτές και το κάναμε αλλά δεν ήταν πολύ καλά και δεν θα τον ξαναδώ»..; Θα σας πω εγώ: Καθόλου καλά.
Κι άρχισα να κρύβω τα μισά, κι άρχισα να λέω ψέματα κι έπιασα τον εαυτό μου να γυρίζει στην ηλικία των 8 και να προσπαθεί να κρύψει με χίλιες δυο δικαιολογίες ποιος κερατάς έσπασε το βάζο.
Κι ένιωσα χάλια κι αποφάσισα ότι είχε έρθει η ώρα να τα χωρίζουμε τα τσανάκια μας.
Κάπου εκεί συνέπεσε η ολοκλήρωση του σπιτιού και η άρνησή μου να πάω να μείνω εκεί.
Είχα καλή δικαιολογία :δούλευα στο Σύνταγμα. Ωστόσο, δεν ήταν αρκετό.
Η μητέρα μου δεν μπορούσε να δεχτεί ότι ζούσα τη ζωή μου κι εκείνη δεν γνώριζε τίποτα σχετικά. Κανείς δεν θα της αφαιρούσε τα κεκτημένα της. Ήταν περήφανη όλα αυτά τα χρόνια που ήταν φίλη με την κόρη της και ούτε καν η ίδια της η κόρη δεν είχε δικαίωμα να το αλλάξει αυτό.
Για ένα χρόνο το μενού είχε, με σειρά εμφάνισης: Καβγάδες, φωνές, υστερίες, νοσοκομεία, αποκλεισμό της κολλητής μου από το σπίτι (γιατί αυτή τα φταίει όλα!!!) και κλάμα κλάμα κλάμα…
Είχε τουμπανιάσει! Κι όσο έκλαιγε αυτή, τόσο μουλάρωνα εγώ. Δεν το πίστευα κι ακόμα δεν το πιστεύω ότι μου έκανε τέτοια σκηνικά.

Το αποτέλεσμα ήταν να μου σπάσουν εντελώς τα νεύρα. Καθώς επίσης να μου δηλώσει ότι δεν μου διαθέτει πλέον το σπίτι που έμενα στην Αθήνα «γιατί δεν θέλω να μένεις μόνη σου! Δεν μ’ αρέσει!».
Με λίγα λόγια, «τώρα που άλλαξες δουλειά(από Σύνταγμα, Μαρούσι), να έρθεις να μείνεις επάνω μαζί μας».
Και πήγα. Υποχώρησα, έχασα τη μάχη, έχασα και τον κόσμο κάτω από τα πόδια μου.
Αλλά μ’ έχασε κι εκείνη. Κι από τότε όλο αναρωτιέται «τι σου’κανα και με έβγαλες έτσι από τη ζωή σου;».

Μου κάνει εντύπωση το πόσο μανιάτικο της το κρατάω.
Αλλά αρνούμαι να πλέον να πλησιάσω.
Κι είναι πολύ καταπιεστικό για μένα την ίδια να μην μπορώ να προσεγγίσω την ίδια μου τη μητέρα.

Προχτές βγήκαμε για τα γενέθλιά μου κι ήταν εκείνη, με τον άντρα της και τις κολλητές μου.
Και θυμήθηκα πως ήταν όταν κάναμε παρέα όλοι μαζί, γελάγαμε τόσο πολύ.

Και χάρηκα πολύ, έστω για 3 ωρίτσες.

Ο μόνος τρόπος είναι να φύγω. Για να σταματήσω να της είμαι θυμωμένη.

Βαρέθηκα.

27 and counting!

Ελάτε να σας κεράσω ένα τρουφάκι για τα γενέθλιά μου!!!
Τα έκλεισα τα ρημάδια τα 27 και συνεχίζω ακάθεκτη!
Αντιστέκομαι σθεναρά στην κατάθλιψη που με χτυπά κάθε γιορτή και σχόλη.

Θα γιορτάσω με τους ανθρώπους που αγαπώ και θα ευχηθώ να είμαι καλά και να μπορώ να αγαπάω ακόμα πιο πολλούς!!

Φιλιά σε όλους!!!

Δικό μου λέμε!!!!

Από μικρή θυμάμαι τη μαμά μου να μας λέει: «Ξεχωρίστε τα ρούχα και τα παιχνίδια που δεν θέλετε, να τα δώσουμε στο ορφανοτροφείο».
Κι ενώ μέχρι εκείνη τη στιγμή τα’ χαμε παρατημένα και ξεχασμένα, ξαφνικά, αρνούμασταν να τα παραχωρήσουμε.
Η σκέψη ήταν: «Το δικό μου παιχνίδι πρέπει να δώσω;;»

Δεν ξέρω πολλά από παιδιά, αλλά μπορώ να πω με σχετική σιγουριά ότι από τις πρώτες λέξεις που μαθαίνουν είναι αυτές που δηλώνουν κυριότητα.
Τους κρύβεις το παιχνίδι τους και αρχίζουν να κλαίνε. Τους το παίρνεις κι αρχίζουν να φωνάζουν : Δικό μουουου!!!! Ακόμα κι αν την επόμενη στιγμή που θα τους το δώσεις θα το πετάξουν κάτω και θ’ αρχίσουν να το τσαλαπατάνε.

Και τα παιδιά μεγαλώνουν κι αρχίζουν να παίζουν και με άλλα παιδάκια.
Κι αν αυτά τα παιδιά είναι κακομαθημένα, αρχίζουν να αντιμετωπίζουν τους ανθρώπους σαν παιχνίδια. Σαν δικά τους παιχνίδια.
Ακόμα κι αν δεν τα θέλουν, δεν τα αγαπούν, δεν απαρνιούνται ποτέ την κυριότητά τους.

Μου έχει συμβεί. Μου έχει τύχει στην προσπάθειά μου να ξεκολλήσω από κάποιον, να βρεθώ αντιμέτωπη με τον εγωισμό και την κτητικότητά του.
Εγωισμός που αρθρώθηκε με την πρόταση: «Τα έφτιαξε με άλλον;; Δηλαδή τι; Το χάσαμε κι αυτό;;» (Οπού «αυτό»: εγώ,να μην επαναλαμβανόμαστε).

Ένας άνθρωπος που αδιαφορούσε για την ίδια μου την ύπαρξη για περισσότερο από ένα εξάμηνο, μόλις είδε ότι έφυγα, έτρεξε πίσω μου.
Όχι γιατί με αγάπησε ξαφνικά.

Αλλά γιατί κάποιος άλλος έπαιζε με το παιχνίδι του.

Ή γιατί εγώ δεν ήθελα πια να παίζω μαζί του.
Και για κάτι ακόμα...

Παραφράζω λιγάκι το περίφημο ρητό του Descartes ως εξής: «Με σκέφτεσαι άρα υπάρχω».
Ασχολείσαι και σου παίρνω την ενέργεια. Πονάς για μένα και ηδονίζομαι.

Δεν σ’ αγαπάω αλλά εσύ πρέπει να μ’αγαπάς.

Κάποιος πρέπει να μ'αγαπάει κι εμένα.

Φεύγεις; Κι εγώ;;
Ποιος θα μου δίνει σημασία εμένα;
Ποιος θα με σκέφτεται;
Αφού είσαι δικός μου!!!!
Μόνο δικός μου, για μένα υπάρχεις μόνο, και μόνο όταν θέλω εγώ.

Αχ και να σκεφτόμασταν που και που και κάποιον άλλον εκτός από τον εαυτό μας..

Τι καλά θα περνούσαμε όλοι!!!

Την καλημέρα μου !!

The Hitchhiker's Guide to the Galaxy

Άργησα πολύ αλλά την είδα!

ΑΠΙΣΤΕΥΤΗ ταινία!!!!

Παραθέτω το εξής απόσπασμα που για μένα ήταν η κορυφαία στιγμή του έργου:
Σε κάποιο σημείο στην αρχή ακόμα της ταινίας, κι ενώ όλα δείχνουν ότι οι ήρωές μας πρόκειται να πεθάνουν στο διάστημα, το κινητό ενός εκ των δύο καλεί έναν αριθμό και από αυτό ακριβώς το γεγονός δημιουργούνται στο διάστημα μια φάλαινα και μία γλάστρα με πετούνιες(!!!)

The Book: It is important to note that suddenly, and against all probability, a Sperm Whale had been called into existence, several miles above the surface of an alien planet. Since this is not a naturally tenable position for a whale, this innocent creature had very little time to come to terms with its identity. This is what it thought, as it fell;
The Whale: Ahhh! Woooh! What's happening? Who am I? Why am I here? What's my purpose in life? What do I mean by who am I? Okay, okay calm down calm down get a grip now. Ooh, this is an interesting sensation. What is it? Its a sort of tingling in my... well I suppose I better start finding names for things. Lets call it a... tail! Yeah! Tail! And hey, what's this roaring sound, whooshing past what I'm suddenly gonna call my head? Wind! Is that a good name? It'll do. Yeah, this is really exciting. I'm dizzy with anticipation! Or is it the wind? There's an awful lot of that now isn't it? And what's this thing coming toward me very fast? So big and flat and round, it needs a big wide sounding name like 'Ow', 'Ownge', 'Round', 'Ground'! That's it! Ground! Ha! I wonder if it'll be friends with me? Hello Ground!
[Dies]
The Book: Curiously the only thing that went through the mind of the bowl of petunias, as it fell, was, "Oh no, not again." Many people have speculated that if we knew *why* the bowl of petunias had thought that we would know a lot more about the nature of the Universe than we do now.

Μέσα σε 1 λεπτό ο Adams μηδένισε εξ ολοκλήρου την περίεργη, ανήσυχη, προβληματισμένη ύπαρξή μου και μάλιστα μ'έκανε να γελάσω μ'αυτό!!!

Man no more knows his destiny, than a tea leaf knows the history of the East India Company.