Ο ακατανόμαστος...

Χτες είδα στον ύπνο μου τον τρισκατάρατο…Ναι, το ξέρω ότι σας έχω κουράσει με τα post που ξεκινάνε «χτες είδα στον ύπνο μου…» αλλά αν συνέβαινε κάτι αξιοπρόσεχτο στην πρωινή μου ζωή, να είστε σίγουροι ότι θα ήσασταν οι πρώτοι που θα το μαθαίνατε.

Ο τρισκατάρατος που λέτε, γνωστός επίσης και ως «ακατανόμαστος», είναι ένας πρώην. Αλλά πρώην από αυτούς που καλύτερα να μην τους είχες γνωρίσει ποτέ.

Με τον Κώστα που λέτε, (το όνομα είναι τυχαίο αλλά και ο δικός μας δεν είχε και κανένα πρωτότυπο όνομα) γνωριστήκαμε όταν δούλευα στο 2004. Συνάδελφος από διαφορετική διεύθυνση, αλλά γειτονάκι στα γραφεία. Ένα κόντρα πλακέ χώριζε τις εκ διαμέτρου αντίθετες προσωπικότητές μας…
Όταν πρωτοήρθε στο γραφείο, δεν έλεγε ούτε καλημέρα. Πνιγμένη μέχρι τα μπούνια κι εγώ, δεν είχα καταλάβει καν ότι είχε έρθει νέος συνάδελφος. Τότε προσλάμβαναν με τις εικοσάδες το προσωπικό.
Δεν θυμάμαι πότε μιλήσαμε πρώτη φορά. Αυτό που θυμάμαι ήταν ότι είχε πολύ έξυπνο, σχεδόν ραδιούργο βλέμμα. Και ωραία φωνή. Στις συζητήσεις μας περί ανέμων και υδάτων τα βρίσκαμε πολύ καλά, κυρίως στο καυστικό χιούμορ. Κι άρχισε σιγά σιγά να με τρώει…

Έτσι, όταν μου αποκάλυψε ότι πριν από πολύ λίγους μήνες είχε σταματήσει τα ψυχοφάρμακα που του είχε χορηγήσει η ψυχίατρός του για να ξεπεράσει το δραματικό χωρισμό με την πρώην του που τον είχε κερατώσει, αντί να το βάλω στα πόδια, έκατσα να δω τι θα γίνει στη συνέχεια…

Με τα πολλά τα φτιάξαμε. Ο ακατανόμαστος ωστόσο είχε βαλθεί να εκδικηθεί ολόκληρο το γυναικείο φύλλο για την πρόσφατη προδοσία. Φερόταν τόσο άσχημα που έμενα άναυδη. Συμπεριφερόταν τόσο σκληρά που ένιωθα σκουπίδι. Ένα σκουπίδι που δεν μπορούσε να φύγει όμως. Ούρλιαζα για να βρω το δίκιο μου, έκλαιγα, ταπεινωνόμουν αλλά έμενα εκεί.

Είχα βρει τον σαδιστή που έψαχνα… (εδώ κορυφώνεται το δράμα, τα τύμπανα χτυπάνε ρυθμικά για να αποδώσουν το απαιτούμενο σασπένς και συνεχίζει να ακούγεται μια φωνή που τρέμει…)

Ναι κυρίες και κύριοι! Σαδιστής! Κανονικός! Μόνο τα δερμάτινα παντελόνια και τα μαστίγια του έλειπαν, αλλά αν του τα’ δινες δεν θα’ λεγε και όχι…Δεν θα μπω σε λεπτομέρειες για τη σεξουαλική μας ζωή. Θα αρκεστώ στο να πω ότι αφού την έβγαλα καθαρή με μερικές μελανιές, μια πληγή στο χείλος και μερικά μπινελίκια, πάλι καλά να λέμε…Την πρώτη φορά έτσι;
Είχα μείνει κόκαλο. Δεν ήξερα από πού μου’ρθε…Και παρόλο που καθόλου δεν μου άρεσε το όλο concept, είχα πείσει τον εαυτό μου ότι πρέπει να προσπαθήσω για να τον ευχαριστήσω και τέλος πάντων, να απελευθερωθώ κι εγώ! Τόσοι το κάνουν! Μου’χε πει κιόλας ότι είχε και την έγκριση της ψυχιάτρου του, γιατί στο σεξ όλα επιτρέπονται λέει…ο ορθοπεδικός μου πάλι είχε άλλη άποψη, αλλά τέλος πάντων…

Με τα πολλά χωρίσαμε με τον εν λόγω. Αφού μου έκανε τα νεύρα τσατάλια, την ψυχολογία σκόνη και την αυτοπεποίθηση ανάμνηση παλιά, εξαφανίστηκε και ευτυχώς δεν έψαξα να τον βρω. Τέλειωσαν και οι Ολυμπιακοί και χώρισαν οι δρόμοι μας δια παντός.
Δια παντός; Περίπου…
Μετά από ένα χρόνο μου έστειλε μήνυμα να πάμε για καφέ.

Κι αλήθεια σας το λέω, ένιωσα ένα απίστευτο σφίξιμο στο στομάχι, όπως τότε.

Τότε που μου έλεγε "έτσι θα γίνει" κι εγώ παρέλυα.

Η απάντησή μου ήταν αρνητική. Δεν ήθελα να τον δω αλλά και δεν μπορούσα να μου εγγυηθώ ότι θα άκουγα τη λογική μου.

Μετά από αρκετό καιρό αντιλήφθηκα την πραγματικότητα. Οδυνηρή μεν, αλλά πραγματικότητα που εξηγεί τα ανεξήγητα.

Κάποιοι τείνουν στον σαδισμό και κάποιοι στον μαζοχισμό.

Κι αν συναντηθούν, δύσκολα ξεκολλάνε.

Από τότε προσπαθώ να διαλέγω εγώ κι όχι οι αυτοκαταστροφικές μου τάσεις τους συντρόφους μου.

Το συνιστώ ανεπιφύλακτα.

Και μακριά από μας τέτοιοι κακιασμένοι!!

Καλή εβδομάδα!

Το εκρού του νεκρού...

Δεν είμαι πρωινός τύπος. Αδυνατώ να καταλάβω τους ανθρώπους που ξυπνάνε με κέφια και κελαηδάνε. Όταν ξυπνάω, ό,τι ώρα κι αν είναι, θέλω τουλάχιστον 45 λεπτά για να στανιάρω. Δεν μ’ αρέσει να μιλάω και δεν μπορώ ν’ ακούω άλλους να μιλάνε, ούτε να ρουφάνε τον καφέ τους, ούτε να μασουλάνε φρυγανιές. Αυτό τις εργάσιμες μέρες. Τα Σαββατοκύριακα είμαι πιο φιλική προς το περιβάλλον, μπορεί δηλαδή να χαμογελάσω σ’ αυτούς που βρίσκονται δίπλα μου, αλλά και πάλι, παίζεται..

Οι δικοί μου το ήξεραν αυτό. Και εγώ και ο αδερφός μου όταν ξυπνούσαμε για σχολείο είχαμε μούτρα μέχρι το πάτωμα. Δεν υπήρχε περίπτωση να ανοίξουμε κουβέντα και όλα τα προβλήματα ήταν λυμένα. Όταν έφυγα όμως για σπουδές και χρειάστηκε να συγκατοικήσω, έπρεπε να δεχτώ και το γεγονός ότι υπάρχουν άνθρωποι διαφορετικοί.
Η συγκατοίκησή μου με την pieta μου αποκάλυψε έναν νέο, λαμπερό, πρωινό κόσμο.

Κατ’ αρχάς ανακάλυψα με έκπληξη ότι υπάρχουν άνθρωποι που ξυπνάνε όταν χτυπήσει το ξυπνητήρι. Ντριν και πάνω! Με τη μία. Εγώ το ξυπνητήρι μου το βάζω να χτυπάει κάθε δέκα λεπτά, κάθε φορά το κλείνω και αλλάζω πλευρό και μετά εύχομαι να με θυμηθεί κάποιος και να με ξυπνήσει.
Η pietoula που λέτε σηκωνόταν κι ερχόταν πάνω από το κρεβάτι μου. «Σήκω!» πρόσταζε γλυκά με την αγριοφωνάρα της. Μετά πήγαινε να ξυπνήσει και τις κοπέλες του πάνω ορόφου. Την άκουγα, ενώ ήμουν ακόμα μέσα στο πάπλωμα, να φωνάζει στις σκάλες. «Άντε! Σήκω να μου ανοίξεις! Τον έχω δαγκώσει!!», γλυκά πάντοτε, στη Μαρία αυτή τη φορά που απαντούσε κι αυτή μέσα από το κρεβάτι της «Είναι τόσο ζεστά εδώ! Δεν θέλω να σηκωθώ!!». «Μη σώσεις!» απαντούσε η pietoula και κατέβαινε πάλι φουριόζα.
«Μου’χετε σπάσει τα νεύρα! Να πρέπει να σας σηκώνω εγώ κάθε πρωί! Σήκω κι εσύ μωρή!! Θα φύγω! Σου το λέω!!».
Κάπου εκεί έκανα κι εγώ την καρδιά μου πέτρα και σηκωνόμουν. Την πρώτη φορά που με είδε αγουροξυπνημένη μου ζήτησε να μη ξανασηκωθώ έτσι απότομα γιατί σκιάχτηκε…Το’ λεγε μετά στις από πάνω… «Ρε συ! Σαν το πτώμα είναι όταν ξυπνάει. Κάτασπρη!» Εντάξει, το παραδέχομαι. Αλλά έχω αναιμία! Είμαι γενικώς χλωμή! Δεν είναι λόγος αυτός να το κάνουμε θέμα..
Μέχρι να σηκωθώ, να αρχίσω να ντύνομαι και τα λοιπά, η pietoula είχε ήδη πιει καφέ και κατέβαζε τα pain au lait με το κιλό. Το’ βλεπα εγώ αυτό και μου’ρχόταν ναυτία… «Που τα βάζεις όλα αυτά;;» ρωτούσα εγώ που πίνω μόνο καφέ και κάνω κι ένα τσιγάρο στο καπάκι για να μου μείνει η ζαλούρα του ύπνου για κανένα τεταρτάκι ακόμα και να γίνει το στομάχι κόμπος για ξεκίνημα.
«Το πρωινό είναι το πιο σημαντικό γεύμα της ημέρας! Αφού ξέρεις ότι έχω πίεση κι αν δε φάω θα σου ξεραθώ στο τραμ!». Αυτό με έπειθε, καθόμουν ήσυχη ήσυχη και κάπνιζα το τσιγαράκι μου σε μια γωνιά με το ένα μάτι ακόμα κλειστό.
Αν στο μάθημα πηγαίναμε μόνο οι δυο μας, την έπαιρνα αγκαζέ, κατεβαίναμε τα σκαλιά, με φύσαγε το πρωινό αεράκι, ξυπνούσα επιτέλους, ξαναγαπιόμασταν και ξεκινούσαμε κουβεντούλα. Αν στο μάθημα ερχόντουσαν και οι υπόλοιπες (κι ήμασταν και 6 ζωή να’ χουμε! Και μέναμε και οι 6 στο ίδιο κτίριο) τότε επέλεγα mode «μη του μιλάτε του παιδιού μέχρι το μεσημέρι» γιατί είπαμε, ξύπνησα αλλά δεν θα πιάσουμε και την πάρλα και με τις υπόλοιπες πέντε πρωινιάτικα…

Με τον καιρό συνήθισε η pietoula εμένα, συνήθισα κι εγώ εκείνη, και δεν υπήρχαν προβλήματα στο σπιτάκι μας το πρωί. Εκτός από όταν άναβε τσιγάρο την ώρα που κοιμόμουν, ιδίως τις μέρες που δεν είχαμε πρωινό μάθημα. Αυτό μπορεί να με σκοτώσει. Την έβριζα λοιπόν όταν σηκωνόμουν και μετά από λίγο καιρό, έπαιρνε το καφεδάκι της και πήγαινε στις επάνω να καπνίσει μέχρι να ξυπνήσω εγώ στις 13.00….
Όταν πλέον ανησυχούσαν ότι έχω πέσει σε κώμα, έστελναν το βαρύ πυροβολικό.
Άκουγα τις φωνές της από την ώρα που άνοιγε την πόρτα, τα βήματά της ηχούσαν βασανιστικά στις σκάλες…. «Μαρίιιιιιιιιιιναααααα!!!! Μαρινάαααααακιιιιιιιιι!!!!! Ξύπνα αγαπούλα μουουουουου!!!!!». Χωνόμουν ολόκληρη κάτω από το πάπλωμα. Οι φωνές συνεχιζόντουσαν. «Ξύπνα αγάααααααπη μουουουου!!!» τραγουδούσε κιόλας!
Με μια απότομη κίνηση άνοιγε την πόρτα (αυτοί οι καταραμένοι Γάλλοι το έβρισκαν πολύ λογικό να έχουν κανονικό χερούλι πόρτας στην εξώπορτα και να μπουκάρει μέσα όποιος θέλει). «Ξύπνα μικρούλι μου!!!» Η Σοφία στεκόταν ακριβώς από πάνω μου και προσπαθούσε να κατεβάσει το πάπλωμα από το πρόσωπό μου για να μου ξύσει τη μύτη!!!! Ναι! Το έβρισκε πολύ χαριτωμένο και διασκεδαστικό! Κι όταν βέβαια το κατέβαζε το ρημάδι το πάπλωμα έλεγε «Αμάν ρε μαλάκα! Σα πτώμα είσαι!!». Δε συνηθίζεται εύκολα το εκρού του νεκρού βλέπεις… «Άντε! Θα σηκωθείς; Λέμε να πάμε βόλτα!» έλεγε, έκανε μια στροφή, μια στάση στον ολόσωμο καθρέφτη που κρεμόταν στην εξώπορτα, «Έχω παχύνει ρε γαμώτο;;» αναρωτιόταν φωναχτά και έφευγε.


Χτες μετά από αρκετό καιρό κοιμηθήκαμε και οι 3 μαζί και μάλιστα στο ίδιο κρεβάτι, στο σπίτι μου αφού έφυγαν οι δικοί μου για εκδρομή (Yes!!!). Όταν η pietoula, σε μια αποτυχημένη προσπάθεια να μιμηθεί τη χαριτωμενιά της Σοφίας με το ξύσιμο της μύτης, παραλίγο να μου βγάλει το μάτι, θυμήθηκα τι όμορφα που περνούσαμε στην εκεί στην ξενιτιά….

Και τι καλά που τις έχω ακόμα κοντά μου!!!

Καλό Σαββατοκύριακο σε όλους!!!

Imagine all the bloggers..

Απόψε είδα στον ύπνο μου τον Μίμη Ανδρουλάκη…Χωρίς μουστάκι…Στην παρουσίαση του καινούργιου του βιβλίου λέει, που ήταν ποιητική συλλογή. Και πήγα και του μίλησα και του είπα «Γεια σας κύριε Ανδρουλάκη! Είμαι το blogaki, λέγομαι «…» και χαίρομαι πολύ που σας γνωρίζω από κοντά!!» (γιατί λέει είχαμε επικοινωνία στο blog του και με ήξερε). Και πολύ χάρηκε που με είδε και κάτσαμε και τα λέγαμε. Μετά δεν θυμάμαι.

Δεν είμαι σίγουρη τι ακριβώς σημαίνει αυτό το όνειρο. Τον εκτιμώ τον κύριο Ανδρουλάκη και έχω επισκεφθεί αρκετές φορές το blog του αλλά ούτε με ξέρει, ούτε ποιήματα γράφει (απ’ όσο γνωρίζω δηλαδή) και σίγουρα το έχει ακόμα το μουστάκι. Μήπως είναι κρυφός μου πόθος να τον γνωρίσω από κοντά; Ή μήπως επιθυμώ να παρατήσω το ψευδώνυμο blogaki και το πλασματάκι που το συνοδεύει και να αποκαλύψω την πραγματική μου εικόνα;

Αυτή η ιστορία με τα ψευδώνυμα των blogs με προβληματίζει κατά καιρούς.
Κατ’ αρχάς σκέφτομαι τι εικόνα έχουν οι αναγνώστες μου για μένα μ’ αυτή την στριμμένη φατσούλα που έχει επιλέξει. Δεν με πειράζει, τη βρίσκω πολύ χαριτωμένη και η αλήθεια είναι ότι όταν στραβώνω κάπως έτσι είμαι, απλά όχι μαυριδερή.

Και μετά κάθομαι και προσπαθώ να φανταστώ πως είναι διάφοροι άλλοι. Άντρες και γυναίκες.
Τι μανία κι αυτή να θέλω να βάζω ένα πρόσωπο σε κάθε όνομα.
(Όπως όταν μιλάμε στο κινητό και η πρώτη μας κουβέντα είναι «που είσαι;», για να μπορέσουμε να τοποθετήσουμε νοητικά το συνομιλητή σ’ ένα χώρο.)
Δεν τα καταφέρνω όμως και πολύ καλά. Ένα εντελώς αδιάφορο πρόσωπο, χωρίς ιδιαίτερα χαρακτηριστικά, σκυμμένο μπροστά από μια οθόνη υπολογιστή έρχεται και καλύπτει το κενό της φαντασίας μου. Μου είναι πολύ πιο εύκολο να φανταστώ το γραφείο τους, το σπίτι τους, το δωμάτιό τους.
Ίσως να’ ναι και καλύτερα έτσι όμως.
Δυστυχώς , αν και θα το’ θελα πολύ, δεν καταφέρνω πάντοτε να ξεφεύγω από την εμμονή της εξωτερικής εμφάνισης.
Θα ήθελα δηλαδή αυτοί που συμπαθώ και διαβάζω πολύ, όχι να είναι όμορφοι, αλλά τουλάχιστον να μην είναι αντιπαθητικοί.
Κι αυτό είναι ένα κόλλημα που θα’ θελα κάποια στιγμή να αποβάλω.

Why blog (aki)?

Η οικογενειακή επιχείρηση χρειάστηκε για πρώτη φορά τη βοήθεια μου. Αρρώστησε ένα από τα παιδιά που κρατάνε το μαγαζί και βρέθηκα εγώ "που ξέρω από υπολογιστές" (μπορώ δηλαδή να καταλάβω τι θα πει διπλό κλικ, σε αντίθεση με τη μητέρα μου και τον άντρα της, αλλά ας μην τα θέλουμε κι όλα! Αυτοί έβαλαν το κεφάλαιο!) να ξελασπώσω την κατάσταση. Μόλις σχόλασα λοιπόν από το Μαρούσι, ήρθα κατευθείαν, έμαθα τα βασικά του προγράμματος, ευτυχώς που τα παίρνω και γρήγορα, και βάλθηκα να αντιμετωπίσω τα τέρατα...

Παιδάκια ηλικίας 6-13, που ουρλιάζουν ενώ μάχονται σε φανταστικούς κόσμους, κυνηγιούνται με δράκους και στρατιώτες του Γ'Ράιχ, και βρίζουν όσια, ιερά και όποιον άλλον τύχει να βρεθεί στο διάβα τους...
15ωρο θα κλείσω σήμερα αλλά δεν πειράζει..το μόνο που σκέφτομαι είναι η μία περίπου ώρα που θα κάνω στις 12 για να πάω από Κουκάκι, Νέα Μάκρη...Μην κυκλοφορήσετε για λίγο στους δρόμους. Είμαι πολύ κουρασμένη...

Και μιας και βρήκα λίγο χρόνο, κι έχουν ησυχάσει λίγο και τα σκασμένα, είπα να ασχοληθώ λίγο και με το blogaki μου. Καθόλου πρωτότυπο αν σκεφτούμε ότι ασχολούμαι αρκετές ώρες την ημέρα μαζί του. Τείνει να γίνει " Η συνήθεια που έγινε λατρεία".

Μ'αρέσει το καινούργιο μου χόμπυ. Μ'αρέσει όταν το βλέπω link στα blogs ατόμων που εκτιμώ ή ακόμα καλύτερα σε ανθρώπους που έτυχε να το δουν και τους άρεσε. Μ'αρέσει να κοιτάζω τα στατιστικά του(τώρα που λείπουν όλοι για διακοπές, έχω πέσει σε βαθιά μελαγχολία..! :p...Η' μήπως δεν είναι αυτό;;Λες να μην τους αρέσω πια;;; Panick Attack τώρα!!!! και άλλα τέτοια ωραία...), να διαβάζω τα σχόλια που αφήνουν τυχαίοι περαστικοί και θαμώνες. Μ'αρέσει που έχω πιστούς αναγνώστες. Κι ας μετριούνται στα δάχτυλα του ενός χεριού.
Αναρωτιέμαι όμως αναπόφευκτα, ποια είναι ακριβώς η ανάγκη που καλύπτει το blogaki και κατά πόσο είναι υγιής (από ψυχολογικής απόψεως πάντα, γιατί είναι γνωστό το κόλλημα μου) αυτή μου η ενασχόληση. Θα μπορούσα δηλαδή αυτά που γράφω να κάθομαι να τα λέω στους φίλους μου...
Σίγουρα δεν είναι το χειμαρρώδες συγγραφικό ταλέντο που ψάχνει να βρει διέξοδο. Ευτυχώς υπάρχουν άνθρωποι σαν τον Μπαμπάκη και τον Πάνο(βλέπε δίπλα για link, μη τα βάζω όλη την ώρα!!!), και πολλούς άλλους που δεν έχω ανακαλύψει ακόμα, που κοσμούν τη μπλογκόσφαιρα με τις πανέμορφες ιστορίες τους.
Ούτε είναι βήμα πολιτικοκοινωνικής κριτικής και σάτιρας, όπως για παράδειγμα του Συκοφάντη.
Ούτε όμως και ημερολόγιο απλό, να γράφω κάθε μέρα τι έκανα, τι έφαγα, που πήγα.

Την αποδοχή ψάχνω. Και τη χαρά του να έχω φτιάξει κάτι που είναι "εγώ". Με τα καλά του και τα στραβά του. Στο μέτρο του δυνατού πάντοτε και όσο το επιτρέπει η αυτολογοκρισία, που δεν με αφήνει να εκτεθώ ανεπανόρθωτα..

Τέλος πάντων.
Αυτό που ήθελα μάλλον να πω είναι ότι το blogaki μου είναι ένας από τους λόγους που χαίρομαι που μπορώ να καταλάβω το διπλό κλίκ!
Αλήθεια, εσείς γιατί ανοίξατε blog?

Ένα δευτερόλεπτο

«Ένα δευτερόλεπτο σιωπής. Αυτό το δευτερόλεπτο αρκεί για να καταλάβεις την ψυχή σου. Ποιος είσαι, από πού έρχεσαι και που πας. Αρκεί να βγάλεις τα πάντα από το μυαλό σου, να κάνεις τις φωνές να σωπάσουν, να αφουγκραστείς το είναι σου.»

Αυτό απεφάνθη με στόμφο ο φίλος μου ο Πάρις την παραμονή της Πρωτοχρονιάς, πηγαίνοντας στο γιορτινό τραπέζι που μας είχαν καλέσει. Η συζήτηση είχε ξεκινήσει από το τι περιμένει από τη νέα χρονιά και είχε καταλήξει όπως πάντα σε βαθυστόχαστη συζήτηση περί του νοήματος της μάταιης τούτης ζήσης.

Μπορεί να μην με έπεισε στο 100%.

Αλλά λέω να το προσπαθήσω.
Για φέτος, στόχος είναι να ζήσω το δικό μου ένα δευτερόλεπτο.

Καλή χρονιά σε όλους!!!