Καλά δεν είμαστε κι εδώ;

Τελικά όντως έγινα 28! Μπήκα στο προφίλ μου και το είδα με τα μάτια μου!

Το λέει ξεκάθαρα: Γυναίκα, ετών 28, Μαϊμού! Δεν μου έλειπε που έγινα 28, με λέει και μαϊμού!!
Εντάξει, δεν είναι δα και το τέλος του κόσμου, αλλά να, είναι που τα βάζω λίγο κάτω και βλέπω πόσο αλλάζει μέρα με τη μέρα η ζωή μου και όλων των άλλων γύρω μου και ψιλοχαζεύω (αυτό το τελευταίο με μεγάλη ευκολία).
Σαν χτες τις θυμάμαι στο καταπράσινο μπαλκόνι, αραγμένες πάνω στους καναπέδες, το Πιετάτζι να παίρνει το σοβαρό της και να το ξεστομίζε: «Πέρασα» και την μικρή να ουρλιάζει από χαρά και στα καπάκια να πέφτει σε μαύρη κατάθλιψη και να τσιρίζει «Που θα φύγεις και που θα με αφήσεις μ’αυτή τη χαζή!» Εγώ δεν πρέπει να είχα αντιδράσει, μπορεί μόνο ο μορφασμός μου να έφτασε. Και μετά, έτσι αστραπιαία, η μικρή αποφάσισε να αλλάξει θέμα και να γκρινιάξει ότι δεν άντεχε άλλο στο σπίτι της και ότι έπρεπε οπωσδήποτε να βρει τρόπο να φύγει και να βρει κι ένα καλό αγοράκι, κατά προτίμηση τον άντρα της ζωής της, για να τελειώνουμε επιτέλους μ’αυτή την ιστορία.
Μόλις ένα χρόνο μετά, το Πιετάτζι μου έχει φύγει ανθρακωρύχος στο Βέλγιο, ενώ η άλλη η μικρή μας έπιασε σπίτι μοναχούλα της και ζει τον έρωτά της.
Κι εγώ άλλαξα δουλειά, άλλαξα σπίτι, (το αγοράκι μου το κράτησα γιατί μου βγήκε καλό) και αναγκαστικά άλλαξα συνήθειες, παρέες και σκέψεις.
Δεν μελαγχολώ, τουλάχιστον δεν είναι αυτή η πρόθεσή μου. Απλά αναρωτιέμαι τι μας περιμένει στη γωνία. Μέχρι στιγμής όλα φαίνονται να πηγαίνουν όπως θέλουμε. Σχεδόν όλα τέλος πάντων, γιατί αναποδιές έχουμε κάθε μέρα για να περνάνε και να γουστάρουμε ακόμα πιο πολύ.
Να πω την μαύρη μου αλήθεια, θα ήθελα να μπορούσα να πατήσω το pause. Τώρα είναι η ζωή που θέλω να ζω. Να μην αλλάξει πια τίποτα. Με τον αγοράκι μου και τις φίλες μου, κοντά και μακριά, ευτυχισμένες ή έτοιμες να ευτυχήσουν, με τη δουλειά μου να μένει εκεί όταν φεύγω, με τις βόλτες μας και τα ταξιδάκια μας κάθε τρεις και λίγο. Ανησυχώ ότι δεν θα κρατήσει για πολύ και καθόλου δεν μ’αρέσει. Είναι εγωιστικό άραγε να ζεις για να περνάς καλά; Πειράζει που δεν βιάζομαι καθόλου να γίνω «μεγάλη»; Γιατί όλοι αναρωτιούνται για μένα πότε θα γίνω μάνα και μου λένε να βιαστώ γιατί «τα χρόνια περνάνε και μετά θα τρέχεις για εξωσωματικές». Είναι κακό που εγώ δεν έχω ακούσει ακόμα τα κουδουνάκια της μητρότητας;

Ευτυχώς υπάρχουν ακόμα άνθρωποι που με ρωτάνε αν σπουδάζω, έστω και στο ημίφως, έστω κι αφού έχουν καταναλώσει ένα μπουκάλι βότκα.
Δεν έχω κρίση ηλικίας, δεν θέλω να είμαι πιο μικρή. Απλά λέω ν’αράξω καμιά δεκαετία στα 28! Έχει ωραία θέα από δω!

28! Να τ'αφήσω;;

Τα ρούχα είναι απλωμένα στον καναπέ και τις καρέκλες και με κοιτάζουν με μίσος!!

"Τόσο καιρό έκανες ρε blogaki να γράψεις μια λέξη και τώρα που περιμένουμε να μπούμε στη βαλίτσα σου ήρθε η έμπνευση;;;"

Τώρα μου ήρθε, ναι!

"Ετοιμάζω ταξίδι μοναχάάάάάά για πάρτη σου... και για άλλους 7!".

Εννέα νοματαίοι θα είμαστε αύριο στο αεροπλανάκι που θα μας πάει στη Βιέννη. Και μιας και θα είμαστε εκεί θα γιορτάσουμε το Σάββατο τα γενέθλιά μου!

Και θα'ναι γενέθλια σημαδιακά γιατί έτσι εντελώς ανεξήγητα κι απλά όλα πάνε καλά!! (φτύστε όλοι μαζί κατά δω μη μας φάει το κακό το μάτι!)

Και η καινούργια μου δουλειά μου αρέσει πολύ (μόνο που έχει κομμένα τα blogs και αυτό δεν είναι φτηνή δικαιολογία!) , και το καινούργιο μου σπιτάκι που είναι το πιο όμορφο και το πιο πολύχρωμο απ'όλα, και έγιανα εντελώς, και ο καλός μου γίνεται όλο και καλύτερος, και ονειρεύομαι το αύριο με χαρά όχι με αγωνία όπως έκανα πέρσι τέτοιες μέρες. Και πρόπερσι.

Φέτος λοιπόν δεν κερνάμε τρουφάκια!

Σοκολατάκια Μότσαρτ από Τρίτη που θα'μαστε πίσω!

Κάτι κατάλαβες λάθος!!!

Νομίζω ότι πρόκειται περί παρανοήσεως κύριος!! Όταν έλεγα να αλλάξει κάτι επιτέλους στη ζωή μου δεν εννοούσα ΚΑΘΟΛΟΥ αυτό!!!!

Γιατί που ακούστηκε κοτζαμάν μισό μέτρο μπλογκάκι να κάθεται ξάπλα και ακούνητη εδώ και 15 μέρες;; Και μαστουρωμένη! (για όσους αντιμετωπίζουν πρόβλημα αϋπνίας συνιστώ ανεπιφύλακτα τα μυοχαλαρωτικά Sirdalud! Στο μισάωρο επάνω χάνεις επαφή!)

Η μέση μου με πρόδωσε (στο άνθος της ηλικίας μου!!) και οι οδηγίες ήταν σαφείς: Μόνο για κατούρημα θα κουνιέσαι και θα είσαι ξαπλωτή, όχι καθισμένη. Σπίτι λοιπόν, να κοιτάω το ταβάνι, να βλέπω όσες ταινίες δεν έχω δει την τελευταία δεκαετία, να διαβάζω και το τελευταίο βιβλίο του Dawkins- The God Delusion και να διαολίζομαι ακόμα περισσότερο, να έχω γίνει φαν όλων των σειρών του ΣΚΑΙ (από τη σχολή ΝΙΝΤΖΑ μέχρι ντοκυμαντέρ για νεροπόντικες έχω δει!).

Και θα μου πεις: «Δε με χάλαγε να καθόμουν κι εγώ σπίτι μου κανα δεκαήμερο και να με νταντεύουν». Εσένα δε σε χάλαγε αλλά εμένα όσο να το πεις μου την έσπασε λιγάκι.
Γιατί και το τηλέφωνο χτύπησε και μου είπαν : «Δεσποινίς blogaki, προσλαμβάνεστε!» και εγώ απάντησα «Ναι, αλλά εγώ δεν μπορώ να έρθω να υπογράψω!».
Και η μαμά μου μου είπε: «Έτοιμο το σπίτι, έμπα να καθαρίσεις» κι εγώ έβγαλα μόνο μια άναρθρη κραυγή πόνου.
Και σταματάω εδώ την γκρίνια.

Λοιπόν ναι, σήμερα μετά την επίσκεψη στο ΚΑΤ, πέρασα κι από την καινούργια μου δουλειά και υπέγραψα. Και ξεκινάω το Γενάρη και πρέπει να θυμηθώ να παραιτηθώ και από την τωρινή μου δουλειά. Και το σπίτι το καθάρισε μια άλλη καλή κυριούλα. Και χτες ήρθε ο καναπές μου. Και παραγγείλαμε και καινούργιο στρώμα, ορθοπεδικό. Και ο γιατρός είπε ότι τώρα μπορώ να σηκώνομαι και μου σταμάτησε και τα φάρμακα. Βέβαια μου έγραψε και μια λίστα εξετάσεις και έστειλε σε άλλο γιατρό γιατί δεν έχουν βγάλει ακόμα άκρη τι είναι αυτό που με πονάει. Κι ήρθε και το κολλητάρι επιτέλους από τη Γερμανία και τον είδα και τον χάρηκα.

Τι μένει;; Για να σκεφτώ…
Ναι, αυτό δεν μπορώ να το αποφύγω. Να χαιρετήσω την κολλητή που πάει για συνέντευξη στις Βρυξέλλες.
Όσο περνάνε οι μέρες και πλησιάζει το Σάββατο που θα φύγει το σκέφτομαι όλο και πιο πολύ. Σκέφτομαι την Tρίτη το απόγευμα να με παίρνει και να μου λέει «Εντάξει» και μετά από μια βδομάδα να έρχεται το μέηλ και να λέει «Σας καλούμε να παρουσιαστείτε στο νέο σας πόστο την 1η Φεβρουαρίου».

Ναι, σίγουρα, δεν εννοούσα τέτοια αλλαγή, κύριος….

Ξέρω τι έκανες την προηγούμενη εβδομάδα!

Όλες οι Δευτέρες ίδιες κι απαράλλαχτες.
Τα ξυπνητήρια χτυπάνε ανελέητα. Μια το δικό μου, μια το δικό του. Το κλείνω βιαστικά και μένω ακίνητη. Προσπαθώ να αφουγκραστώ αν κάνει κίνηση να σηκωθεί. Μπα! Άλλαξε πλευρό. Μάλλον πρέπει να σηκωθώ. Ή μήπως να χουζουρέψω άλλα 5 λεπτάκια;;
Αυτό το σκηνικό συνεχίζεται για περίπου 30 λεπτά.
Και μετά κάποιος από τους δύο σαλεύει, συνήθως εκείνος ευτυχώς, και ετοιμάζει τα καφεδάκια.
Και ξεκινάει η καινούργια εβδομάδα...
Που είναι ίδια με την προηγούμενη. Που είναι όλως τυχαίως ολόιδια και με την προ-προηγούμενη. Και που κατά πάσα πιθανότητα θα μοιάζει και με την επόμενη.
Δευτέρα και Τετάρτη για 1,5 ώρα θα προσπαθώ να πείσω τον Νικολάκη να μην με κοιτάει με γουρλωμένα μάτια όταν του μιλάω αγγλικά, να μάθει επιτέλους τη διαφορά του when από το where και ότι το κρεβάτι μας το «make» όχι το «wake»!
Τρίτη και Πέμπτη θα κοιτάζω εγώ με την σειρά μου την καθηγήτρια των Γερμανικών με γουρλωμένα μάτια όταν αρχίσει να μιλάει για την αιτιατική και την δοτική και θα αναστενάξω όταν τελειώσει το μάθημα και δω ότι έχω 5 σελίδες νέες λέξεις που πρέπει να μάθω.
Τα πρωινά στη δουλειά θα περάσουν ανέμελα. Με την Ε. να μιλάει ακατάπαυστα είτε σε μένα είτε στο δύσμοιρο το τηλέφωνο που μερικές φορές νομίζω ότι τ’ ακούω ν’ αγκομαχάει υπό το βάρος τόσου κουτσομπολιού. Ο Δ. θα γκρινιάζει ασταμάτητα γιατί πήρε 3,2 ευρώ λιγότερα στην αύξηση που του είχαν υποσχεθεί και θα μας απειλεί ότι τον ζητάνε κι από αλλού (Που ρε παιδιά;; Να δώσω κι εγώ το κατιτίς μου να τον πάρετε να ησυχάσουμε!). Ο Β. θα πλακώσει κάποιον άμοιρο τεχνικό στο ξύλο επειδή τον κοίταξε στραβά, η Ξ. θα ετοιμάζει την επόμενη άδειά της κι εγώ θα κάθομαι στη γωνίτσα μου ήσυχη ήσυχη γιατί καμία όρεξη δεν έχω ν’ασχοληθώ με κανέναν τους. Κι όταν θα έρχεται το αφεντικό θα λουφάζουμε όλοι γιατί δεν θα ξέρουμε τι όνειρο είδε χθες το βράδυ κι αν αγαπάει όλο τον κόσμο ή μας θεωρεί όλους αποτυχημένα κατακάθια της κενωνίας.
Τα βράδια θα γυρνώ στο σπίτι να δω και την μητέρα, να δω και πως πηγαίνουν οι δουλειές κι αν επιτέλους έβαλαν τα καλοριφέρ στο καινούργιο μου σπιτάκι. Το βράδυ της Τρίτης θα δω Λαζόπουλο. Τις υπόλοιπες μέρες θα κάτσω στο δωμάτιό μου να διαβάσω.
Και το ΠΣΚ θα το αφιερώσω σ’ εκείνον. Θα κάτσουμε σπίτι να δούμε ταινίες, να μαγειρέψουμε πίτσες από το Pizza Hut, θα μιλήσουμε, θα κάνουμε αγαπούλες, ίσως και βόλτες με τ’ άλλα παιδιά.
Το βράδυ της Κυριακής μπορεί να πάμε σινεμά, ή να διαβάσουμε Γερμανικά. (Το σεξ δεν το αναφέρω, γιατί μας διαβάζουν και μικρά παιδιά).
Και τη Δευτέρα το πρωί θα χτυπήσουν τα ξυπνητήρια…

Είναι ήσυχη η ζωή μου τον τελευταίο καιρό. Ευχάριστη, γαλήνια, χωρίς προβλήματα (πέραν του εργασιακού δηλαδή αλλά σιγά το πρόβλημα στην τελική τελική!)
Αλλά και τόσο μα τόσο προβλέψιμη.
Ακούμε κουτσομπολιό και εκστασιαζόμαστε! Γουαου! Κάτι γίνεται!! Έστω και στις ζωές των άλλων!
Στη δική μου πάλι τίποτα.
Περιμένω, περιμένω. Περιμένω το ρημάδι το τηλέφωνο να χτυπήσει και να μου πουν «Δεσποινίς blogaki! Προσλαμβάνεστε!»
Να γυρίσω σπίτι μου και να μου πουν : «Φέρε τις φιλενάδες σου να σε βοηθήσουν να καθαρίσετε! Το σπίτι είναι έτοιμο. Μετακομίζεις».

Άντε να’ ρθει εκείνη η ρημάδα η στιγμή που πάλι κάτι θ’ αλλάξει!

Η φυλή των ανθρώπων.

Τι διαφορά έχει αυτό από αυτό ;;;;

Το πρώτο το θεωρούμε πρωτόγονο, άγριο.
Το δεύτερο δείγμα προβληματικής παιδικής ηλικίας, κατάχρησης ψυχοτρόπων ουσιών ή απλώς σημάδι κακογουστιάς.
Στην ουσία και τα δύο έχουν μια συμβολική διάσταση, είναι μέρος ενός τελετουργικού που κάνει τον φέροντα τα καρφιά και τις πινέζες μέλος μιας ομάδας, κοινωνό ενός τρόπου ζωής αλλά και δείγμα ότι ο άνθρωπος είχε πάντοτε την ανάγκη να ανήκει σε κάποιο μικρότερο ή μεγαλύτερο σύνολο και να θέλει να ξεχωρίζει.

Βλέπαμε χτες το ντοκιμαντέρ « Η Οδύσσεια μιας Φυλής» στο ΣΚΑΪ, κατά το οποίο οι γενναίοι παραγωγοί και κινηματογραφιστές επισκέφθηκαν και έζησαν για λίγο καιρό μαζί με μια απομονωμένη φυλή σ’ ένα νησί της Ινδονησίας. Και λέω γενναίοι γιατί η εν λόγω φυλή παρουσίαζε μια ελαφρά τάση στην ανθρωποφαγία.
Πιο συγκεκριμένα, δεν είναι ότι τα παιδιά το ήθελαν και το έκαναν αλλά σύμφωνα με τα λεγόμενά τους « Ή θα τρώγαμε εμείς τον μάγο ή θα μας έτρωγε αυτός». Λογικό δε λέω αν και ολίγον τι μακάβριο. (Ευτυχώς που δεν έβρισκαν ιδιαίτερα νόστιμο το ανθρώπινο κρέας γιατί θα σου’ λεγα εγώ μετά. )

Κι εκεί που βλέπαμε τα παιδιά με τα σουράβλια στις μύτες και τα πα**ρια χύμα να πηγαινοέρχονται ανέμελα μέσα στο πυκνό δάσος, άρχισα να συνειδητοποιώ το εξής πολύ απλό:
«Α ρε άτιμε Δαρβίνε!!» (Κάτι που επίσης φώναζε μέσα στ’ αυτί μου και ο καλός μου ο οποίος ή που είναι η μετενσάρκωση του Δαρβίνου ή που παίρνει ποσοστά από την «Εξέλιξη των Ειδών» κι έχει βαλθεί να μου την μάθει απ’ έξω.)

Πόσο εύκολα μπορούμε να διαπιστώσουμε τις ρίζες της σημερινής κοινωνίας σ’ αυτές τις φυλές;
Οι ομοιότητες είναι ολοφάνερες. Οκ δεν έχουν κινητό, δεν έχουν mp3, δεν έχουν καν ρούχα (ένα κορδόνι φορούσαν όλο κι όλο γύρω από τη μέση τους) αλλά στη βάση τους όλα τα ένστικτα και οι συμπεριφορές είναι ίδιες ή παρόμοιες.

Σου λέει «Ο άντρας της Απουχέλ αργοπεθαίνει χωρίς λόγο». (λόγος θα ήταν να τον φάει το αγριογούρουνο, να τον σκοτώσει κάποιος από τη διπλανή φυλή, να πεθάνει από την πείνα).
Άρα, σου λέει ο πονηρός ο Σαμάνος, κάποιος προσπαθεί να τον σκοτώσει! (Ώπα, εδώ αποκτάει ενδιαφέρον)
Τον πιάνουνε λοιπόν τον ετοιμοθάνατο και τον μαστουρώνουνε λιγάκι και όλο τον ρωτάνε «Ποιος σε σκοτώνει;». Πεπεισμένος και ο, σε λιγάκι μακαρίτης, ότι κάποιος του την έφερε, σκέφτεται «Ποιος με κοίταξε στραβά τώρα τελευταία;», λέει όποιο όνομα του κατέβει στο κεφάλι εκείνη τη στιγμή και πεθαίνει.
Να σημειώσω εδώ δεν θα ήθελα σε καμία περίπτωση να ειπωθεί το δικό μου το όνομα, γιατί αυτομάτως θα γινόμουν «μάγος» και με κυνηγούσαν μέχρι να με σκοτώσουν και μετά να με φάνε κιόλας.
Για να μην μακρηγορώ, ο ένας τρώει τον άλλον μέχρι να μη μείνει κανένας ή να πληρώσουν τα «ασφάλιστρα» για τον νεκρό σε κοχύλια, δόντια σκύλου και γουρούνια.
Θα μου πείτε τώρα, στην σημερινή κοινωνία τρώμε κάποιον επειδή κάποιος συγγενής μας είπε τ’ όνομά του λίγο πριν ξεψυχήσει;
Όχι! Αλλά δεν είναι εκεί το θέμα.

Το θέμα είναι η στάση που κρατάμε απέναντι στο μυστήριο του Θανάτου, στο Άγνωστο άλλα και σε θέματα όπως το Κακό, η Μαγεία, ο Θεός.
Οι άνθρωποι αυτοί δεν μπορούσαν να εξηγήσουν γιατί κάποιος πέθαινε και το έριχναν στο Μάγο. Στον Χριστιανοκρατούμενο σύγχρονο κόσμο, τα δεινά μας είναι Θέλημα Θεού και Δάκτυλος του Σατανά ανάλογα με την περίσταση.
Οι πρωτόγονοι πήγαιναν στο Σαμάνο να τους ρίξει τα κόκαλα και να τους πει ποιος τους έχει καταραστεί και δεν βρέχει. Εμείς εδώ διαφημίζουμε την κυρία Ευαγγελία- μέντιουμ και ερμηνεύτρια ταρώ ενώ άλλες τρέχουν στις Μάγισσες για να δέσουν τον άντρα που’ χουν βάλει στο μάτι ή για να λύσουν τα ξόρκια της κακιάς πεθεράς τους.
Οι απομονωμένοι κάτοικοι της ζούγκλας, όταν δεν έβρεχε ή δεν έπιαναν θηράματα οι παγίδες τους, έσφαζαν ζώα και τα προσέφεραν θυσία στους Θεούς. Εμείς από την άλλη, φτιάχνουμε Φανουρόπιτες για να βρούμε που σκατά αφήσαμε τα κλειδιά μας, αφήνουμε διαμαντένια κολιέ στην εικόνα της Μεγαλόχαρης για να περάσει το παιδί μας στο Πανεπιστήμιο και κάνουμε τρισάγια να βρέξει στους αγρούς και να πάνε καλά οι δουλειές στο μαγαζί.

Ιδέα μου είναι ή μερικά πράγματα δεν αλλάζουν ποτέ;;

Απόγονοι τέτοιων φυλών είμαστε όλοι μας κι αυτές οι πληροφορίες είναι βαθιά χαραγμένες στο γενετικό μας υλικό.
Κι αν θέλετε να μάθετε από ποια φυλή προέρχεστε επισκεφθείτε αυτό το site .
Κι αν πάλι θέλετε να προχωρήσετε ένα βήμα παρακάτω επισκεφθείτε αυτό το site και ρίξτε μια ματιά κι εδώ μήπως και βγάλουμε τα κόκαλα από τα μαλλιά μας και αφήσουμε επιτέλους τις δεισιδαιμονίες στην άκρη και γίνουμε λίγο πιο πολιτισμένοι άνθρωποι.

Aha You wanted More

Hey! Teacher!!

«Γιατί παιδί μου δεν κάθεσαι να τελειώσεις τα μαθήματά σου;;», ούρλιαζε κάθε τρεις και λίγο η μητέρα.
«Μισό! Δεν βρίσκω το τυχερό μου μολύβι!», απαντούσε με υφάκι η μικρή και μόλις γύρναγε η μαμά της την πλάτη, έβγαζε και περιπαιχτικά τη γλώσσα.
«Θα το σκοτώσω αυτό το παιδί! Αν το’ χα πάρει χαμπάρι θα το είχα ρίξει αλλά βλέπεις μέχρι τον πέμπτο μήνα είχα περίοδο κανονικά! Και να’μαι τώρα στα 57 να’χω 10 χρονών παιδί! Ας ασχοληθεί ο πατέρας του! Εγώ πάω για ψώνια!»

Και περνούσε ο καιρός και η μικρή κάθε μέρα πήγαινε αδιάβαστη στο σχολείο. Εγώ ήμουν τότε κολλητή της αδερφής της, κάθε μέρα σπίτι τους.
Μια μέρα την βλέπω πάλι να ζωγραφίζει λουλουδάκια στο βιβλίο της ιστορίας της 6ης δημοτικού (όχι! τότε δεν είχε γίνει ο κακός χαμός).
«Έχεις διαβάσει;»
«Περίπου!», μου λέει.
Και την βάζω κάτω. Και μαθαίνει το μάθημα νεράκι κι είναι και μες την τρελή χαρά γιατί είχα κέφια και της έκανα και αστειάκια.

Και προσλαμβάνομαι. Τότε (το ’96-‘97), 60 χιλιάδες την εβδομάδα για να πηγαίνω κάθε μέρα μετά το δικό μου σχολείο και να την διαβάζω. Όταν μου είπε ο μπαμπάς της το μισθό, κιτρίνισα. Αυτός νόμιζε ότι ήθελα παραπάνω και με ρώτησε «Λίγα είναι;» Όταν μπόρεσα να μιλήσω, του είπα ότι είναι μια χαρά. Νομίζω ότι του φίλησα και το χέρι από τη συγκίνηση. Μπορεί και όχι, αλλά θυμάμαι ότι ήθελα να το κάνω.

Το ότι είχαν λεφτά το ήξερα. Σπιταρόνα με θέα Ακρόπολη που νόμιζες ότι θα κάνεις τσουπ και θα βρεθείς επάνω,αγκαλιά με τις Καρυάτιδες. Οικιακή βοηθό, κατά τα λεγόμενά τους «δούλα», που έμενε μόνιμα στο σπίτι. Μάνα πρώην Χίπισσα με τρυπημένα αυτιά και μύτη και με (τότε) νεοαποκτηθέν τατουάζ σε σχήμα σκαντζόχοιρου, και με κόκκινη κόμη (επίσης σε στυλ σκαντζόχοιρου) που στολιζόταν όμως, για να σπάει η μονοτονία, με κάτι μπλε ανταύγειες. Ο μπαμπάς άφαντος, είτε στην οικογενειακή επιχείρηση με τα τουριστικά είδη (όχι σφηνοπότηρα και τσαρούχια αλλά χρυσά κοσμήματα και γούνες, εξού και τα φράγκα) είτε στο Καζίνο Λουτρακίου. Ο αδερφός επίσης χωμένος στα έγκατα του σπιτιού, ο οποίος κρυβόταν κάθε φορά που χτυπούσε κουδούνι γιατί είχε αποφασίσει ότι είναι αντιρρησίας συνείδησης και είχε ένα μικρό φόβο ότι η Ελληνική Αστυνομία θα καταλάβει ότι δεν σπουδάζει περιβαλλοντολογία στην Αγγλία και θα τον μπουζουριάσει. Η κολλητή για τα σίδερα. Η γιαγιά μισότρελη και κουφή και αθυρόστομη, όπως και όλοι μέσα σ’αυτό το σπίτι.

Και μου’μεινε αμανάτι η μικρή…
Στην αρχή όλα καλά! Γλυκάθηκα από τα λεφτάκια και λέω «Θα το κάνω το παιδί Αστέρι!»
Πιο πιθανό θα ήταν έπαιρνα Νόμπελ Φυσικής παρά να κάτσω να διδάξω το μωρό της Ρόζμαρυ.
Στην αρχή όλα καλά. Με συμπαθούσε αρκετά η μικρή. Μετά από λίγες μέρες άρχισαν τα δύσκολα..
«Γιατί ρε παιδί μου δεν κάθεσαι να διαβάσεις;; Τι θα κάνεις όταν μεγαλώσεις που δεν θα ξέρεις πού σου πηγαίνουν τα τέσσερα;»
«Ξέρεις πόσα λεφτά έχω εγώ;; Δεν χρειάζεται να μάθω τίποτα! Στο μαγαζί θα δουλεύω όταν τελειώσω το σχολείο και θα βγάζω περισσότερα από σένα κι όλο σου το σόι !!!» πετάει τη γλωσσάρα η μικρή.
«Ναι αλλά θα μείνεις στόκος και θα σε κοροϊδεύουν όλοι με τις κοτσάνες που θα πετάς!!» (Ναι το ξέρω, η παιδαγωγική μου μέθοδος δεν σας γεμίζει το μάτι, αλλά πιστέψτε με, τα είχα δοκιμάσει όλα!).
«Δε με νοιάζει! Θα έχω φίλους επειδή έχω λεφτά!».
Δεν θυμάμαι αν ήταν ακριβώς αυτή η διατύπωσή της αλλά το ζουμί αυτό ήταν.
Κι όταν πήγα και τα είπα στη μάνα της μου είπε απλά «Αχ πολύ έξυπνο μου βγήκε αυτό το παιδί! Το’ χει πιάσει το νόημα!»

Ευτυχώς οι δικές μου υποχρεώσεις με ανάγκασαν να σταματήσω τα μαθήματα.

Γιατί τώρα θα μου φέρνατε τσιγάρα στη φυλακή...

Το μάθημα όμως δεν το’μαθα…

Σήμερα ξεκινάω ιδιαίτερα αγγλικά σ’ ένα αγοράκι..
Ας ελπίσουμε ότι δεν είναι κι αυτό δαιμονισμένο!

Wish me luck!!!

Μια απ'τα ίδια!

Γκντουπ! Αυτό ήταν το κεφάλι μου στον τοίχο.
Αυτή τη στιγμή αντί να γράφω ποστ θα έπρεπε να έχω χωθεί ως τα μπούνια στο internet και να ψάχνω για δουλειά.
Έχω σιχαθεί τη δουλειά μου, τους συναδέλφους και το αφεντικό μου.
Και γι’ αυτό το λόγο μεμψιμοιρώ ακατάπαυστα. Και κουράζω τους γύρω μου. Και αποφασίζω να μην ξαναμιλήσω για το θέμα. Κι έρχομαι και μπουκώνω και κοιτάω το κενό σα το ζαβό. Και στεναχωρώ τους γύρω μου. Κι όταν με ρωτάνε «τι έχεις και δε μας λες» πάλι για το ίδιο θέμα μιλάω. Και πάλι. Και πάλι.

«Και τι κάνεις γι’αυτό μαντάμ;»
«Πολύ καλή η ερώτησή σας! Ευχαριστώ που μου τη θέσατε! Ο Προϋπολογισμός που λέτε…»
Σαν το Γιωργάκη ένα πράγμα. Άλλα ντ’άλλα κουτρουβάλα.

Γιατί το δικό μου το πρόβλημα ως γνωστόν είναι ότι στα δύσκολα μπλοκάρω.
Αυτό το «κάτσε σκέψου εσύ τι θες» εμένα με αποδιοργανώνει.
Δεν είναι πολύ περίεργο;;
Η μάνα μου φταίει. Δεν μπορεί. Όλοι οι ψυχαναλυτές θα με δικαιώσουν!
Εκτός αν είναι γονιδιακό το θέμα. Τότε φταίει ο πατέρας μου. Σίγουρα!

Ο μόνος που δεν φταίει είναι ο καλός μου. (μπλιαχ ακούγεται αυτό το «καλός μου» αλλά πως να το πω;)
Αλλά αυτός τα τραβάει όλα, θέλει δε θέλει.
Μια χαρά χαρούμενο blogaki με είχε γνωρίσει και τώρα, κάθε τρεις και λίγο, με βλέπει να βαρυγκωμάω και να βαριαναστενάζω.
Και τρέχει να μοιράζει από δω κι από κει βιογραφικά κι εγώ πάλι γκρινιάζω. «Δε θέλω να υποχρεώνεσαι χωρίς λόγο!!»
Νευρωτική! Τι να πεις;

Ελπίζω κάποια στιγμή σύντομα να πάρω ανάποδες και ν’ αρχίσω ν’ ανεβαίνω γιατί πολλές εβδομάδες τώρα μ’ έχει πάρει η κατρακύλα και ζαλίστηκα.

Αντε να με δω!

All you need is love..

Κανονικά ο γάμος των ονείρων μου θα’ πρεπε να ήταν ο δικός μου.
Με πρόλαβε όμως μια από τις πιο αγαπημένες μου φίλες.
Και μα την αλήθεια μου, πολύ το χάρηκα!

Προσκλητήρια δεν είχε. «Σημείωσέ το ρε μαλάκα, αφού σου λέω, στις 9 Σεπτέμβρη».
Νυφικό δεν είχε. Ένα απλό λευκό φορεματάκι ήταν ό,τι έπρεπε.
Κομμώτρια δεν είχε. «Λέω να βάλω αφρό στα μαλλιά μου, εσύ τι λες;»
Μακιγιέζ δεν είχε. «Μήπως έφερε καμιά κονσίλερ; Όχι! Δεν θέλω να βάλω ρουζ! Παράτα με»
Πανικόβλητο σόι στο δεν είχε. Μόνο φίλες που προσπαθούσαν να πείσουν τη «νύφη» να βγει από το μπάνιο όπου κλεινόταν κάθε τρεις και λίγο λόγω συχνοουρίας.
Λιμουζίνα, άμαξα, κάρο δεν είχε. Ένα απλό αμάξι που το οδηγούσε ένας φίλος καρδιακός που έτρεχε σαν τρελός στους στενούς δρόμους του νησιού να φτάσει με μόλις 20 λεπτά καθυστέρηση.
Μητρόπολη στολισμένη και φωταγωγημένη δεν είχε. Ένα ξωκλήσι με θέα το Αιγαίο την ώρα που βασίλευε ο ήλιος ήταν το ιδανικό.
«Φώτα, κάμερα, πάμε!» και προβόλια να τυφλώνουν το ζευγάρι δεν είχε. Όλοι μας κρατήσαμε τις στιγμές που μας άρεσαν.
Πεθερικά αγχωμένα, εκνευρισμένα και κουρασμένα δεν είχε. Δύο πρώην χίπηδες από μια χώρα της Λατινικής Αμερικής που στο προαύλιο της εκκλησίας διάβασαν ένα ποίημα στα παιδιά τους κι αγκάλιασαν με ευγνωμοσύνη όλους τους φίλους τους.
"Καλεσμένους" δεν είχε. Μόνο 30 φίλους πραγματικούς απ’ όλο τον κόσμο που χαίρονταν σαν τα παιδιά.
Δεξίωση δεν είχε. Ένα γλέντι λατινο-ελληνικό σε μια ταβερνούλα δίπλα στο κύμα, όπου όλοι ήταν όρθιοι και οι Λατινοαμερικάνοι χόρευαν τσάμικο και φλαμένκο, οι Αυστριακο-Νορβηγοί ζεϊμπέκικο και σάλσα, οι Αθηναίες νησιώτικο και μερέγκε μέχρι τα ξημερώματα.

Ένα πράγμα είχε σε υπερβολικό βαθμό και τελικά μόνο αυτό χρειάζεται.
Αγάπη.

Κατά που μουτζώνουμε ρε παιδιά;;

Ένα κοροϊδευτικό γελάκι μου φεύγει όταν αναλογίζομαι πώς θα διηγούνται την ιστορία μας σε μερικές δεκαετίες.
Σαν αυτό που μου έφευγε όταν άκουγα για παράδειγμα ότι κατά τη διάρκεια της επανάστασης του ’21 οι Έλληνες έμπλεκαν κάθε τρεις και λίγο σε εμφύλιους.
Εδώ ο κόσμος καίγεται και το *νί χτενίζεται με λίγα λόγια.

Αυτή ήταν πάντοτε η ιστορία του τόπου μας.
Ενός τόπου που ακόμα και απέναντι στην καταστροφή του, ενάντια στον εχθρό, επιλέγει να διχάζεται, να μαλώνει, να προδίδει τον ίδιο του τον εαυτό.

Η χώρα μου ξεγυμνώνεται κάθε μέρα μπρος στα έκπληκτα μάτια μου.
Απορώ με τους γονείς μας και τις γενιές που πέρασαν για το πώς την κατάντησαν.
Απορώ με τη δική μου τη γενιά που σηκώνει τα χέρια ψηλά και συνεχίζει να ακολουθεί τα χνάρια των παλαιότερων.

Η μαύρη μας η μοίρα το’ θελε να μας φέρει όλους ενώπιον των ευθυνών μας.
Εκφράσεις του τύπου «τους βαριέμαι τους πολιτικούς», «όλοι ίδιοι είναι», «σιγά μην αλλάξει τίποτα», «σιγά μην κάτσω ν’ ασχοληθώ» ΔΕΝ γίνονται πλέον αποδεκτές.

Δε μπορεί να μη σας νοιάζει που η Ελλάδα καταστρέφεται.
Δε μπορεί να μη σας νοιάζει που φορολογείστε για να ψάχνετε μετά τα λεφτά σας σε βαλίτσες που πάνε κι έρχονται στις ειδήσεις των 8.
Δε μπορεί να μη σας νοιάζει που γενιές και γενιές μένουν αγράμματες.
Δε μπορεί να μη σας νοιάζει που σε λίγα χρόνια όλη η Αττική θα είναι σαν την Κυψέλη.
Δε μπορεί να μη σας νοιάζει που από το ρουσφέτι και το κόμμα κρίνεται η επαγγελματική σταδιοδρομία μας.
Δε μπορεί να μη σας νοιάζει που σ’ αυτή τη χώρα το ήθος και η αξιοπρέπεια θεωρούνται δείγματα αδυναμίας, που σ’ αυτή τη χώρα επιπλέουν μόνο οι φελλοί και τα σκατά.
Κι αν σας βολεύει να μην νοιάζεστε, να είστε σίγουροι ότι δεν θα το εκτιμήσουν καθόλου τα παιδιά σας.

Πριν ψηφίσετε, σκεφτείτε. Και μαυρίστε τους. Κάνει καλό.

Grief...

Σχλατς σχλουτς!

Μια μέρα πριν βγω σε άδεια μου’ ρθε ο ουρανός σφοντύλι. Άκουγα τον πάλαι ποτέ αγαπημένο μου φίλο και συνεργάτη από την άλλη άκρη της γραμμής να μου φωνάζει όπως δεν μου έχει φωνάξει ποτέ κανείς κι ένιωθα το αίμα να έχει συγκεντρωθεί στο κεφάλι μου και το υπόλοιπο σώμα να έχει μουδιάσει.

Για τις επόμενες 3 ώρες κοιτούσα το ταβάνι. Για τις επόμενες 24 αρνήθηκα κάθε λήψη τροφής. Ο καλός μου μάταια προσπαθούσε να με συνεφέρει.
«Εγώ φταίω» έλεγα και ξαναέλεγα. Και σχλατς πάρε μια με το μαστίγιο.
«Εγώ φταίω». Το μότο της ζωής μου.
Με φτύνει ο γκόμενος; Σχλατς! Εγώ φταίω.
Γίνεται καβγάς στο σπίτι; Σχλιτς!!Εγώ φταίω.
Πάει κάτι στραβά στη δουλειά; Σχλουτς!Εγώ φταίω.

Πήξαμε στο σαδομαζό!
Και τι καταλαβαίνω; Μέχρι να κλείσουν οι παλιές χαρακιές, φροντίζω να μου ανοίγω καινούργιες.

Βλέπω τους άλλους γύρω μου. Σε καταστάσεις πανικού, οι προτάσεις τους ξεκινούν με το «εγώ» και τελειώνουν με το «τους γράφω στ’αρχίδια μου» με απαραίτητο συμπλήρωμα το «σιγά μην κάτσω να σκάσω για τον καθένα»
Εγώ στον αντίποδα αισθάνομαι σαν το Λαζόπουλο με τις ασκήσεις θάρρους.
“Επαναλάβατε τρις: «Άιιιιιιι χάσου παλιοπαπάρα! Είμαι γαμάτη απλά δεν το’χεις καταλάβει!»
Αλλά ούτε κι εγώ το'χω πολυπιάσει ..

Κι αλλάζουμε θέμα γιατί πολύ το στεναχωρήσαμε πρωί πρωί! Κι από τη στεναχώρια τούτη γέμισε το πόδι μου σπυράκια!! Δεύτερη φορά στο δερματολόγο μέσα στον ίδιο μήνα δεν είναι καλό!

Ευτυχώς έχω τον Mr. Θετική Σκέψη Αττικής 2007 δίπλα μου κι έτσι όταν παίρνω φόρα να πέσω, με τραβάει απ’τα μαλλιά.

Και πάρα τις δυσοίωνες προβλέψεις περάσαμε μια χαρά στις διακοπές.
Λίγο κρασί (στην συγκεκριμένη περίπτωση άπειρα λίτρα ρακόμελου), λίγο θάλασσα (το απέραντο γαλάζιο της Αμοργού) και τ’αγόρι μουουουουου (μαζί με το pietagi κι άλλον έναν παντελώς άγνωστο και ατάλαντο blogger!).

Και τώρα που γυρίσαμε, αρχίσαμε να κανονίζουμε τους χειμερινούς προορισμούς και να μου ψάχνουμε δουλειά.
Άσκηση Θάρρους No 57 «Θα βρω τη πιο τέλεια δουλειά γιατί είμαι γαμώ τα παιδιά! Επαναλάβατε τετράκις»…

Μη με ψάχνετε...

Κάτσε κάτω απ'την ομπρέλα!

Από μικρή μου κινούσαν την περιέργεια οι ψαγμένες ασθένειες! Μπαμπάς γιατρός βλέπεις και από μικρή μέσα στα ιατρικά βιβλία και τις εγκυκλοπαίδειες, να ψάχνουμε με τον αδερφό μου τα πιο περίεργα ονόματα και να γελάμε αλλά και να αηδιάζουμε γιατί τα περισσότερα άρθρα συνοδεύονταν από φωτογραφίες.
Το καλύτερό μας ήταν το εγχειρίδιο Δερματολογίας! Τι σπλάτερ θρίλερ και κόμιξ, εκεί μέσα ήταν το real thing!
Η αγαπημένη συνήθεια του αδερφού μου ήταν να βρίσκει την πιο αηδιαστική φωτογραφία και να ανοίγει ξαφνικά το βιβλίο μπροστά μου την ώρα που τρώω ή χαζολογάω στον καναπέ.
Ελεφαντίαση, Λύκος, Ψωριάση αλλά και όλων των ειδών τα Αφροδίσια, σύφιλη, Έρπη και κονδυλώματα.

Και τι σας τα λέω όλα αυτά πρωί πρωί και σας έχει έρθει ο καφές στη μύτη;;

Μου ήρθαν γιατί χτες πήγα κι εγώ με τη σειρά μου στο αγαπημένο μου δερματολόγο!

Σύνδρομο Δυσπλαστικών Σπίλων! απεφάνθη.
(Ακούγεται πολύ χάλια αλλά γενικώς η ιατρική ορολογία τείνει να τρομάζει τον κόσμο για να γινόμαστε πιο προσεχτικοί. )

Πάμε να το πάρουμε ένα ένα.
σύνδρομο το [sínδromo] O40 : 1.(ιατρ.) σύνολο συμπτωμάτων ή οργανικών ανωμαλιών, που η ταυτόχρονη παρουσία τους χαρακτηρίζει ορισμένες παθολογικές καταστάσεις, χωρίς όμως και να προσδιορίζει τα αίτια
Δυσπλαστικός (άτυπος) σπίλος (Dysplastic naevus) (όπου σπίλος: η γνωστή σε όλους μας ελίτσα!)
Οι δυσπλαστικοί σπίλοι περιγράφησαν αρχικώς το 1978 σε οικογένειες με μεγάλο αριθμό κλινικώς άτυπων σπίλων και αυξημένη επίπτωση μελανώματος. Σε αντίθεση με τους συνήθεις επίκτητους σπίλους, οι δυσπλαστικοί σπίλοι μπορούν να εμφανιστούν σε οποιαδήποτε ηλικία και έχουν κλινικά χαρακτηριστικά ανάλογα του μελανώματος, όπως μέγεθος μεγαλύτερο των 6-8mm σε διάμετρο, ανώμαλο όριο (περίμετρο), ακανόνιστη χρώση και τοπογραφική ασυμμετρία.
Ασθενείς με το σύνδρομο του οικογενούς άτυπου σπίλου-μελανώματος (FAMM-familial atypical mole-melanoma), γνωστού μέχρι πρότινος ως σύνδρομο των οικογενώς δυσπλαστικών σπίλων, βρίσκονται σε σημαντικώς αυξημένο κίνδυνο ανάπτυξης τόσο μελανώματος όσο και πολλαπλών πρωτοπαθών μελανωμάτων και σε νεαρώτερη ηλικία. Ο συνολικός κίνδυνος (lifetime risk) μέχρι την ηλικία των 70 ετών στα μέλη οικογενειών με FAMM ανέρχεται σχεδόν στο 100%. Είναι προφανής ως εκ τούτου η ανάγκη για στενή παρακολούθηση και αποφυγή ηλιακής έκθεσης από την παιδική τους ηλικία. Πρέπει επίσης να υποβάλλονται σε βιοψία εκτομής κάθε μελαγχρωματικής βλάβης που εμβάλλει υποψίες.

Τι θα πει αυτό;
Έχεις πολλές ελίτσες και τείνεις να βγάζεις και καινούργιες κάθε τόσο;
ΜΗΝ ΚΑΘΕΣΑΙ ΣΤΟΝ ΗΛΙΟ!! Οι ελίτσες αυτές που ξεκινούν ως απλοί σπίλοι, έχουν πολύ περισσότερες πιθανότητες με την έκθεση στον ήλιο, να εξελιχθούν ή να δημιουργήσουν μελανώματα (όπου μελάνωμα, η πιο θανατηφόρος μορφή Καρκίνου του Δέρματος!).

Βάλε αντηλιακό, κάτσε και κάτω από την ομπρέλα, μη σου πω φόρα και μπλούζα όπως τα μωρά!
Το θεϊκό μαύρισμα του Μεσογειακού ήλιου δεν θα εξυπηρετήσει σε τίποτα όταν θα πας στο δερματολόγο και σου πει τα κακά νέα!

Μη με κοιτάτε στραβά! Δεν θέλω να σας τρομάξω! Να σας προστατεύσω θέλω!
Και εσάς με τις ελιές και εσάς χωρίς ελιές!
Γιατί ο ήλιος προκαλεί και πρόωρη γήρανση!
Σαν τις σταφίδες θα γίνετε!!!
Αντε! Όλοι κάτω από τις ομπρέλες το καλοκαίρι για να είμαστε όλοι καλά και του χρόνου!!

Το επετειακόν!

Γράφω και σβήνω τόση ώρα και μου’χουν σπάσει τα νεύρα!
ΘΕΛΩ ΝΑ ΜΠΟΡΩ ΠΑΛΙ ΝΑ ΓΡΑΨΩ ΚΑΤΙ!!!

Θα το πάρω βήμα βήμα και κάπου θα το βρω.
Λοιπον,
Με λένε blogaki και είμαι καλά.(κάπου το'χω ξαναγράψει αυτό!Jesus!Επαναλαμβάνομαι!Τι κατάντια!!)
Χτες κάποιος μου είπε ότι τόσο καιρό που σε ξέρω πρώτη φορά σ’ακούω τόσο χαρούμενη. Ναι, χτες ήμουν πολύ χαρούμενη. Και προχτές. Και πολλές μέρες τώρα.

Οκ! Τι γράφει ένας χαρούμενος άνθρωπος στο blog του; Τι καλά τα πέρασα στην Ισπανία, αλλά αυτό σας το είπα ήδη. Στη δουλειά δεν περνάω καλά αλλά κι αυτό σας το’πα. Θέλετε να μιλήσουμε για τις φωτιές; Μπα, πολύ στενάχωρο και με πιάνει η ψυχή μου. Για τις εκλογές; Μπλιαχ! Κανα κουτσομπολιό της blogoσφαιρας έχουμε;; Εγώ ξέρω κανα δυο αλλά δεν είμαι κατίνα και δεν μπορώ να τα αποκαλύψω.

Αναρωτιέμαι με τι ασχολούμουν ένα χρόνο τώρα στο μπλογκ μου και είχα και κόσμο να με διαβάζει!

Για κάτσε να δω…
Λοιπόν, απ΄ ό,τι βλέπω σαν ημερολόγιο ξεκίνησε πριν από 1 χρόνο παρα δύο μέρες, και μετά στηρίχθηκε σε αναλύσεις μικρών καθημερινών θεμάτων με ιδιαίτερη έμφαση στους άντρες, σε οικογενειακά δράματα και σε ιστορίες γνωστών και φίλων.

Ένα πράγμα πολύ προσωπικό, πολύ «φόρα παρτίδα». «Πρώτη φορά βλέπω άνθρωπο να ξεγυμνώνεται τόσο πολύ στο blog του». μου’χε πολύ εύστοχα επισημάνει ένας φίλος blogger σε μια συνάντηση κι εγώ είχα παρεξηγηθεί! Δεν το'χα πάρει πρέφα. Βάλε όμως τώρα να δεις τι έγινε!

Εκτός από τον καλό μου που τριγυρνάει εδώ μέσα (ναι! για σένα λέω, μη στραβοκοιτάς και μη κάνεις σκηνή μπροστά στον ξένο κόσμο!!!), οι μισοί που σχολιάζουν εδώ μέσα έχουν γίνει κολλητοί μου! Και σε καμία περίπτωση δεν το αλλάζω αλλά να...

Πάει το απρόσωπο του blog. Πάει η γοητεία του. Πάει η ελευθερία του. Πάει κι η όρεξή μου για γράψιμο μαζί.
Γι’αυτό το έκλεισα πριν από λίγο καιρό και γι’αυτό αγκομαχάει ακόμα και τώρα που το ξανάνοιξα.

«Και τότε γιατί δεν το κλείνεις μαντάμ να τελειώνουμε;» , θα αναρωτηθεί ο φίλτατος αναγνώστης και δίκιο θα’χει!
«Γιατί φίλε μου, που μου τσαμπουκαλεύεσαι κιόλας, θα είναι σαν να με προδίδω!» θα ανταπαντήσω εγώ. Και θα συνεχίσω με στόμφο: «Σαν αν αρνούμαι αυτό που ήμουν τον τελευταίο χρόνο.Αυτό που με βοήθησε τόσο πολύ να μην αισθάνομαι μόνη μου και μ’εκανε να γνωρίσω ανθρώπους που τώρα πια θεωρώ φίλους μου.
Γιατί στην τελική σαν blogger με γνώρισε κι εκείνος κι αυτό δεν θέλω ν’αλλάξει, δεν θέλω να χάσω αυτή την ιδιότητα.»
«Χέσε μας ρε κοπελιά» θα πει πάλι ο κακότροπος αναγνώστης «που κάθεσαι και μιζεριάζεις τόση ώρα για το blogaki. Στην τελική αν δεν σου’ρχεται τι το ζορίζεις το θέμα;»
«Και πάλι δίκιο έχεις» θα του πω «αλλά μίλα καλύτερα γιατί θα σε πλακώσω!.»
«Δίκιο έχω, δίκιο έχω αλλά δυο σελίδες έχεις γεμίσει με τη γκρίνια σου!»
«Αλήθεια;;Κατάφερα να γράψω τόσο πολύ;;;Τέλεια!!»

Άλλωστε τι είναι το blogaki αν όχι η γκρίνια του;;

Μόνο τη φάτσα του να κοιτάξεις και θα καταλάβεις!

Σας φιλώ γλυκά και υπόσχομαι να προσπαθήσω περισσότερο την επόμενη φορά που θα γράψω.

Κι επειδή θα πέφτει και Σάββατο και σιγά μην κάτσω να γράψω και επετειακό ποστ, πείτε από τώρα τα Χρόνια Πολλά που κλείσαμε 1 χρόνο εδώ μέσα!

Pajaritos και Estrella γωνία!

Βάλτε ήλιο, πολλή ζέστη, πουλιά, μεγάλους δρόμους αλλά και στενά σοκάκια, πανέμορφα κτίρια, μαγευτικά παλάτια, άπειρες εκκλησίες, πολλούς Αμερικάνους και ντόπιους που δεν μιλάνε γρι Αγγλικά, δυο τουριστάκια με σακίδια στην πλάτη να περπατάνε ασταμάτητα και να ανεβοκατεβαίνουν σε τρένα και θα έχετε μια εικόνα για το πώς πέρασα στην Ισπανία τις τελευταίες 10 μέρες.

Στη Μαδρίτη
γελάσαμε με την αρκούδα που τρώει τις φραουλίτσες (το σύμβολο της πόλης),μπουχτίσαμε από τη φορτωμένη διακόσμηση του Βασιλικού Ανακτόρου, περιμέναμε μάταια τον ήλιο να δύσει στις 10, μπλεχτήκαμε ανάμεσα στα μιλιούνια που κατέκλυζαν τους δρόμους της, ήπιαμε μοχίτος σε ένα τόσο δα μαγαζί που έπαιζε φλαμένκο και προσπαθήσαμε να αποφύγουμε τους πάγους που πέταγε ο μανιασμένος barman, απορήσαμε με τις άπειρες πόρνες που στήνονταν σε ολόκληρη την πόλη από νωρίς το απόγευμα, αράξαμε κάτω από τα δέντρα στο πάρκο πίσω από το Prado και γελάσαμε πολύ.

Στο Τολέδο,

Φανταστήκαμε τον ήχο των οπλών των αλόγων να αντηχούν στα πλακόστρωτα στενά, μπήκαμε σε κάθε εκκλησία και μοναστήρι, είδαμε έργα του Ελ Γκρέκο, καθώς και τον τάφο του, ανατριχιάσαμε από τις τρομαχτικές μορφές στους τοίχους του καθεδρικού, μιλήσαμε (προσπαθήσαμε τουλάχιστον!) με 32 καλόγριες και γελάσαμε πολύ.

Στη Γρανάδα,

Μαγευτήκαμε από τους κήπους και τα παλάτια της Αλάμπρα, χαθήκαμε στα γραφικά στενά του Αλμπαιθίν, ακούσαμε τη μουσική των τσιγγάνων στο σούρουπο και την κιθάρα του μεθυσμένου γέρου στο στενό σοκάκι που τρώγαμε και γελάσαμε πολύ.

Στη Σεβίλλη,

Περπατήσαμε πλάι στον Γουαδαλκιβίρ, αηδιάσαμε από την υπερβολική επίδειξη πλούτου στον καθεδρικό ναό, πλούτου προερχόμενου από τον Νέο Κόσμο και σιχτιρίσαμε τον παλιοπερίεργο τον Κολόμβο που πήγε και τους ανακάλυψε, είδαμε και τον τάφο του προαναφερθέντα παλιοπερίεργου, χαθήκαμε στο λαβύρινθο των στενών της, λιώσαμε στη ζέστη, είδαμε ανθρώπους να χορεύουν ταγκό στις πλατείες, νομίσαμε πως βρεθήκαμε στη Λατινική Αμερική και γελάσαμε πολύ.

Όλα ωραία, μα πιο ωραία απ’ όλα η παρέα του!

Hasta la proxima!

Μετά το Λύκειο τι;;

«Κάτσε και σκέψου τι θες να κάνεις».
Ωραίο ακούγεται αλλά για blogakia σαν εμένα παίζει να είναι και το πιο ακατόρθωτο πράγμα στον κόσμο.
Όταν στεναχωριέμαι είναι σαν ένα γκρι σύννεφο να καλύπτει το μυαλό μου και το μόνο που θέλω να κάνω είναι να το ξεφορτωθώ.
Δεν ψάχνω λύσεις, προσπαθώ να βρω τρόπο να απωθήσω το πρόβλημα, να σταματήσω να το σκέφτομαι.
Και ναι, το ξέρω ότι δεν είναι αυτός ο τρόπος που ενδείκνυται όταν πρόκειται για αποφάσεις σημαντικές για τη ζωή μου αλλά ακόμα δεν έχω καταφέρει να τον αλλάξω.

Κάθομαι και κοιτάζω πίσω και βλέπω ότι σχεδόν όλα στη ζωή μου έγιναν κατά τύχη.
Οι δουλειές, η μια πίσω από την άλλη, έρχονταν μόνες τους. «Θέλεις να έρθεις να δουλέψεις εδώ;;»
Παλιοί καθηγητές, πελάτες από μεταφράσεις, παλιοί συνάδελφοι.
Δουλειές άσχετες μεταξύ τους, άσχετες και μ’αυτό που σπούδασα.
Κι εγώ όλο έλεγα «Ναι αμέ!!!» γιατί το καινούργιο ήταν πάντα πολύ ελκυστικό και γιατί προτιμούσα να δουλεύω με ανθρώπους που γνώριζα ήδη.

Μόνο αυτό που θα σπούδαζα είχα κάτσει να σκεφτώ αλλά κι αυτό λάθος μου βγήκε τελικά.
Η δουλειά του μεταφραστή απλά δεν μου πάει. Νιώθω ότι είναι πολύ μοναχική για τα γούστα μου.
Και το «τύποις» μεταπτυχιακό μου μοιάζει ατελές με μηδαμινό αντίκρισμα στην αγορά εργασίας.

Στο βιογραφικό μου πλέον επικρατεί το χάος και οι προοπτικές στη δουλειά που βρίσκομαι απελπιστικά περιορισμένες.

Και βρίσκομαι να θέτω στο εαυτό μου με 10 χρόνια καθυστέρηση το βαθυστόχαστο ερώτημα «Μετά το Λύκειο τι;»
Και που μυαλό να κάτσω να σκεφτώ;;;

Τελικά δεν είναι καλό να σου έρχονται όλα εύκολα.
Τώρα που πρέπει να αναλάβω πρωτοβουλίες και να το πάρω πάνω μου το θέμα, νιώθω εντελώς χαζεμένο!

Σιχτίρι καλοκαιριάτικα!
Θα σκεφτώ από Σεπτέμβρη!
Καλύτερα ε;;

Say Kuriakos!

Πριν από λίγο το αγαπημένο μου Pietagi αποβιβάστηκε σε λεωφορείο του ΚΤΕΛ Σαντορίνης και φρόντισε να με ενημερώσει…

Πέρσι τον Αύγουστο ήταν που λαχανιασμένες φτάσαμε στην στάση του ΚΤΕΛ. Ο οδηγός και ο εισπράκτορας μας κοίταζαν με μισό μάτι την ώρα που προσπαθούσαμε να φορτώσουμε τα μπαγκάζια μας στο λεωφορείο. «Κάνε πιο κει μαρή» πρέπει να μου είπε η Pieta και το μάτι τους γυάλισε! «Ελληνίδες είστε κορίτσια;; Βόηθα ρε χαμένε τα κορίτσια να βάλουν τα πράγματά τους!!».
Το θαύμα είχε τελεστεί! Δεν είχαμε υπόψη μας ότι οι οδηγοί ΚΤΕΛ της Σαντορίνης έχουν αδυναμία στις Ελληνίδες και απέχθεια στις τουρίστριες. Μας έβαλαν να κάτσουμε μπροστά μπροστά και μας έπιασαν το μπίρι μπίρι πριν ακόμα ξεκινήσουμε.
«Και που θα πάτε κορίτσια το βράδυ; Δε πάμε να πιούμε κανένα ποτάκι και να σας δείξουμε τις ομορφιές του νησιού μας;»

Το θέαμα δεν άφηνε περιθώριο για σκέψεις.

Μαυριδερό, τριχωτό πλάσμα, με χρυσή καδένα, γυαλί θανάτου, απλυσιά τριετίας τουλάχιστον και μαύρο νυχάκι στο μικρό δάχτυλο για τα δυσπρόσιτα μέρη.
«Δεν θα μείνουμε. Φεύγουμε στις 4 τα ξημερώματα.»
«Που θα πάτε ρε κορίτσια;»
«Ανάφη!»
«Τι πάτε να κάνετε ρε κοπελιές στις ερημιές;; Καθίστε εδώ που είμαστε ωραία να σας κυκλοφορήσουμε Μόνο ψαράδες έχει εκεί!»
«Γι’ αυτό πάμε!» του λέω κι εγώ και σταματά η συζήτηση εκεί.
Στο μεταξύ έχει ακούσει ένα 16χρονο τη συζήτηση και πετάγεται από το διπλανό κάθισμα και ρωτάει τον οδηγό.
«Υπάρχει δρομολόγιο του λεωφορείου για Ανάφη;; Είναι μακριά από τα Φυρά;;;»
« Νησί είναι…» της λέει με παγωμένο βλέμμα το Pietagi και η μικρή κοκκινίζει και γυρνάει στη φίλη της «Στο’ πα! Αμα ήταν παραλία θα την ξέραμε!!»

Στάση και επιβιβάζονται δυο Ιταλίδες τουριστριούλες γύρω στα 20. Δεν έχει χώρο να κάτσουν και κάθονται η μία πάνω στην άλλη στη θέση του εισπράκτορα. Τα κορίτσια πήγαιναν για μπάνιο και φορούσαν τα απολύτως απαραίτητα. Κάθομαι ακριβώς πίσω από τον οδηγό και παρακολουθώ από τον καθρέφτη το βλέμμα του να εστιάζει στο μπούτι της ξανθιάς και να μην δίνει σημασία στον στριφογυριστό δρόμο.
Μου βλέπει που τον κοιτάω, μου κλείνει το μάτι και μου λέει: «Κάτσε τώρα να γελάσουμε! Θα τις δουλέψουμε λίγο τις χαμένες!»
«Εγώ γελάω ήδη!» του λέω και στρώνομαι να παρακολουθήσω.
«Γουατ ιζ γιορ νέημ?» λέει στην ξανθιά.
Αυτή του χαμογελάει και του λέει με όλο το νάζι της οικουμένης «Frantzeska!»
«Ααααα! Φραντζέσκα! Ωραίο όνομα!»
«Μάι νέημ ιζ Κυριάκος!»
«Kirikos?» προσπαθεί να επαναλάβει αυτή.
«ΚυριΑΚΟΣ»
«Kiakos?»
«ΚΥΡΙΑΚΟΣ» επιμένει ο οδηγός και έχει αρχίσει να φορτώνει που η Ιταλίδα δεν καταφέρνει να πει το δοξασμένο του όνομα.
Η Ιταλίδα έχει αρχίσει να κουράζεται γιατί σιγά μη την ένοιαζε πως τον λεν τον οδηγό και έχει γυρίσει από την άλλη και μιλάει με τη φιλενάδα της.
Ο οδηγός τα παίρνει και της λέει «ΣΕΗ ΚΥΡΙΑΚΟΣ ΜΩΡΗ!!!»
Η καημένη γυρνάει και τον κοιτάει παραξενεμένη κι αμέσως μετά εμένα που έχω λιώσει στα γέλια και της λέω φωναχτά:

«ΣΕΗ ΣΤ’Α-ΡΧΙ-ΔΙΑ- ΜΑΣ»

Οι σκηνές που επακολούθησαν ήταν απείρου κάλλους. Η Ιταλίδα (δεν μπορούσε που δεν μπορούσε να πει Κυριάκος, σιγά μην κατάφερνε να πει τίποτε άλλο) γύρισε από την άλλη φανερά εκνευρισμένη γιατί νόμιζε ότι την κοροϊδεύω κι εγώ. Ο οδηγός με κοίταξε με γουρλωμένα μάτια μέσα από τον καθρέφτη και είπε «Δεν το πιστεύω! Εσύ το’πες αυτό;; Για καλό σ’ έβαλα από πίσω μου;;», η Pieta προσπαθούσε να μη λιποθυμήσει από τα γέλια και μουρμούριζε«Δεν το γλιτώνουμε το ξύλο κι εδώ!» και οι μισοί επιβάτες του ΚΤΕΛ ρωτούσαν τους άλλους μισούς τι έγινε και γελάνε τόσο πολύ.

Ο Κυριάκος δεν μας ξαναείπε να πάμε για ποτό. Ούτε μας βοήθησε να βγάλουμε τις βαλίτσες μας!

Η επιστροφή του Ασώτου...

Ένας απ’ όλους συνήθως λέει «Θα είμαστε βέβαια μόνο bloggers αλλά αν θες έλα κι εσύ!» και μετά κοιτάζονται μεταξύ τους και σκάνε στα γέλια!
«Αυτό είναι κακίίίία» τσιρίζω εγώ και μετά λουφάζω και τους βλέπω να με κοιτάζουν με βλέμμα πονηρό τύπου «Ποιος σου’πε να το κλείσεις; Πάρ’τα τώρα!».
Ωραία!
Μου λείπει!
Το παραδέχομαι!

Μου τη δίνουν τα μπρος πίσω. Θα προτιμούσα η απόφασή μου να είναι οριστική αλλά εδώ μιλάμε για το blogaki, μην ξεχνιόμαστε!
Ξεκουράστηκα λοιπόν, έκανα την αποτοξίνωσή μου και επέστρεψα.

Λοιπόν, εσείς ρεμάλια που κοροϊδεύετε τόσο καιρό φυλαχτείτε!
Εσείς οι υπόλοιποι: Καλώς σας βρήκα! Πάλι!

Ευχαριστώ για όλα!

Θα τριγυρνώ στα λημέρια σας!