Αγαπημένε μου φίλε...

Αθήνα, 29/12/06

Αγαπημένε μου Κ.!!!

Είπα να σου στείλω δυο κουβέντες μιας και δεν μπόρεσα να σου μιλήσω τις προάλλες που με πήρες. Ήμουν σινεμά με την φίλη μας την Ε.. Επέστρεψε πριν από λίγες μέρες από την μακρινή Χιλή και βρεθήκαμε για να πούμε τα νέα μας! Τα δικά της δηλαδή γιατί εγώ δεν έχω!!
Ευτυχώς που υπάρχει και το ρητό “no news, good news”…
Δεν παραπονιέμαι όμως. Από υγεία πάω καλά, η δουλειά μου προχωράει σταθερά, οι άνθρωποι που αγαπώ είναι δίπλα μου (εκτός από σένα αλλά τι να κάνεις…;) και γενικώς προσπαθώ τις τελευταίες αυτές ώρες του χρόνου να είμαι αισιόδοξη και να βλέπω όλα τα πράγματα θετικά, κάτι που δεν μου συμβαίνει πολύ συχνά και είπα να επωφεληθώ!!

Αναπόφευκτος ο απολογισμός του 2006 τέτοια μέρα, κι αφού θα τον κάνω που θα τον κάνω, άκου τον κι εσύ να ξέρεις!!

Που λες Κ. μου, αν το δεις από μια μεριά, είναι σαν να μην έχει αλλάξει τίποτα εδώ κι ένα χρόνο. Εξακολουθώ να μένω με τους δικούς μου, να είμαι στην ίδια δουλειά, να μην έχω βρει τον έρωτα της ζωής μου, να μην έχω πάρει ούτε χάσει κιλά, γενικώς μια από τα ίδια!
Από την άλλη όμως, αναγκαστικά είμαι κατά 365 μέρες γηραιότερη ή πλουσιότερη. Τη χρονιά που πέρασε ασχολήθηκα πολύ με τον εαυτό μου. Έκανα αυτά τα μαθήματα που σου είχα πει στο Κολέγιο, ανακάλυψα τη γιόγκα και το χορό και μαζί μ’ αυτά πώς είναι το σώμα μου σε σωστή θέση, έκανα ψυχανάλυση, ήρθα αντιμέτωπη με το παλιοσιχαμένο το ασυνείδητο που νομίζει ότι όλα μπορεί να τα κανονίζει και του αντιστάθηκα, έκανα καινούργιους φίλους, ήρθα πιο κοντά με τους παλιούς, διάβασα, άκουσα, παρατήρησα, χαλάρωσα, διασκέδασα, στεναχωρήθηκα και πάλι από την αρχή.

Μια γεμάτη χρονιά λοιπόν, που στιγμές φαινόταν στάσιμη κι άλλες πέρναγε σα σίφουνας και τα σάρωνε όλα!

Δεν περιμένω θεαματικές αλλαγές από το καινούργιο έτος. Ελπίζω να συνεχίσω να παλεύω επιτυχώς με τη μαυρίλα που με πιάνει ώρες ώρες, να διασκεδάζω με την καρδιά μου κάθε φορά που μου δίνεται ευκαιρία, να σε χαίρομαι όταν έρχεσαι κοντά μας, να μαθαίνω κάθε μέρα καινούργια πράγματα, να καταλαβαίνω και να βοηθάω περισσότερο τους γύρω μου και να έρχομαι όλο και πιο κοντά στην αλήθεια μου. (τι είπα πάλι η γυναίκα;;;;)

Πες μου κι εσύ πως τα περνάς στην παγωμένη Γερμανία! Πως πάνε τα μαθήματα; Πότε θα έρθεις;

Θα περιμένω σύντομα νέα σου!

Ελπίζω η καινούργια χρονιά να σε βρει γερό και αισιόδοξο και να σου φέρει μόνο χαρές!

Καλή χρονιά Κ. μου!!!
Μ.

Don't cry girl... Gamble!

Όταν στο πάρτυ που περιμένεις εναγωνίως τις τελευταίες ημέρες, σου την πέφτει μόνο ένας 22χρονος, τότε έχεις κάθε δικαίωμα να βιώσεις την «Κατάθλιψη των γιορτών»!
Δεν θέλω να μιλήσω για το φαινόμενο «άντρες σε πάρτυ». Αυτό το θέμα με ξεπερνάει. Κοιτάζουν, χαμογελάνε, έρχονται από δίπλα, σου λένε μια βλακεία, κι αν τύχει και δεν πέσεις ξερή από τον πολύ ενθουσιασμό, παίρνουν το ποτάκι τους και φεύγουν. Οι περισσότεροι…γιατί η νέα γενιά είναι πολλά υποσχόμενη…
«Θέλω να σε γνωρίσω καλύτερα» μου λέει ο πιτσιρικάς με ύφος λάγνο.
« Πόσο είσαι εσύ καμάρι μου;;» του λέω κι εγώ.
«22! Εσύ;»
«Ε!! Κομματάκι παραπάνω…»
«Πόσο; 23;;» (να πω την μαύρη μου αλήθεια, μικροδείχνω..)
«Νννννναι…Κοίτα! Καλά το πας και σ’ έχω συμπαθήσει ήδη μ'αυτά που λες, αλλά σε δυο μήνες κλείνω τα 27.»
«Δεν με πειράζει! Δεν χάνεις τίποτα να γνωριστούμε! Πάμε κάπου μετά οι δυο μας;»
Η νέα γενιά που λέγαμε…Αφού δεν με πήρε σηκωτή στην τουαλέτα να μου πετάξει τα μάτια όξω, πάλι καλά να λέμε..
Τέλος πάντων, παράπονο δεν έχω. Είχε πολύ καιρό να ασχοληθεί τόσο επισταμένως κάποιος άντρας μαζί μου. Όπου πήγαινα, τσουπ! από δίπλα κι αυτός. Ευγενική κι εγώ από του φυσικού μου, δεν του’λεγα «Ρε κάνε μου τη χάρη κι άντε πάγαινε!», οπότε είχα παρέα για αρκετή ώρα.

Το θέμα μας βεβαίως, δεν είναι ο πιτσιρικάς. Το θέμα είναι ότι έφυγα από το πάρτυ κι έψαχνα απεγνωσμένα στο πορτ μπαγκάζ του αυτοκινήτου μου για κανένα ξεχασμένο ξυραφάκι. Κι όταν ξύπνησα την επόμενη μέρα το απόγευμα, δεν μπορούσα να κάνω τίποτα για τα δάκρυα που έτρεχαν από τα μάτια μου χωρίς σταματημό. Γιατί δεν έπιασε η ευχή μου για λιγότερη μοναξιά. Γιατί ένιωθα απελπιστικά μόνη.

Ευτυχώς η μητέρα μου είχε τη λύση στο πρόβλημά μου. Κατά τις 9, το σπίτι γέμισε με κόσμο. Η διάθεσή μου δεν διορθώθηκε θεαματικά αλλά σίγουρα ένιωθα κάπως καλύτερα. Λίγο φαγητό, λίγο κρασάκι, λίγη κουβεντούλα και αργότερα λίγο χαρτάκι με κάποιους φίλους στο σπίτι μιας γνωστής, ήρθα και ίσιωσα.
Κι όταν την άλλη μέρα, με πήρε τηλέφωνο ο φίλος μου ο Δημήτρης και πρότεινε «Πάρνηθα», απογειώθηκα. Ντύθηκα «γυναίκα-ρουλέτα» με μαύρο φορεματάκι και κόκκινη ζακέτα, φόρεσα το πιο λαμπερό μου χαμόγελο και ανηφορήσαμε για το «Ναό του τζόγου»…
Εξαιρετικά πρωτότυπη ιδέα, εμείς κι όλη η υπόλοιπη Αθήνα δοκιμάσαμε την τύχη μας εκείνο το βράδυ..Μια ώρα στημένοι στην ουρά για να μπούμε και μετά το χάος…Πάνω από κάθε τραπέζι καμιά 20αριά άτομα, μόνο σφεντόνα δεν χρησιμοποιούσαν για να πετάξουν τη μάρκα τους στο νούμερο της επιλογής τους.
Βρήκαμε κι εμείς ένα τραπέζι με ρουλέτα, μαζί με δυο Φιλλιπινέζους, πέντε έξι τσιγγάνους και άλλους 6 άγνωστης καταγωγής.

Χαρά εγώ! Είχα οράματα, αριθμοί ηχούσαν στο μυαλό μου κι έλεγα με σιγουριά: «Στο 22, αρκούδι μου!!! Θα τινάξουμε τη μπάνκα στον αέρα!!!»
Ό,τι να’ναι δηλαδή…Ευτυχώς ο Δημήτρης-αρκούδι ακολούθησε σύστημα και στο τελευταίο μας ποντάρισμα, όταν πλέον είχαμε μείνει με δυο μάρκες και τ’ αυτιά μου είχαν πάρει την κατιούσα για τα 150 ευρώ που είχαμε χάσει, βγήκε επιτέλους το ρημάδι το "5" που το ποντάραμε όλο το βράδυ (δική μου έμπνευση κι αυτό!!!). Τσεπώσαμε τα € 350 και φύγαμε καμαρωτοί καμαρωτοί!!
Μου έκανε εντύπωση, κι όχι αναγκαστικά καλή, το καζίνο. Ήταν τελείως διαφορετικό απ’ ό,τι περίμενα. Ήταν μικρό. Ήταν μουντό. Ήταν παλιομοδίτικο. Δεν είχε μουσική. Και ο κόσμος…τι περίεργος κόσμος…Μπορούσες να διακρίνεις τους επαγγελματίες τζογαδόρους από χιλιόμετρα…Σκυθρωποί, σκυμμένοι πάνω από το τραπέζι, με βλέμμα απλανές και την έκφραση στο πρόσωπό τους να παραμένει ίδια κι απαράλλαχτη είτε κέρδιζαν, είτε έχαναν, λες και θα χάλαγε το γούρι τους.
Και μετά όλοι οι άλλοι. Οικογένειες ολόκληρες, που κουβαλούσαν και την πεθερά μαζί γιατί δεν μπορούσαν να την αφήσουν σπίτι χρονιάρες μέρες, την ακουμπούσαν σε μια γωνίτσα, την μπούκωναν κι ένα τοστάκι, έως ότου βαριόταν κι αυτή κι έριχνε έναν υπνάκο μέχρι να εξανεμιστούν όλες οι ελπίδες και οι οικονομίες της φαμίλιας. Τύποι λαϊκοί με δερμάτινα τζάκετ, γυαλιστερό σκαρπίνι θανάτου και γλυμμένο μαλλί που κόρταραν «διακριτικά» με εκφράσεις τύπου « Έλα δω λουκουμάκι μου!(το άκουσα κι αυτό..) Τι μωρό είσαι εσύ, μωρό μου;;» . Νεαροί που στέκονταν μπροστά στα ΑΤΜ με βλέμμα θολό και την απελπισία ζωγραφισμένη στο πρόσωπό τους, να λένε «Έχω αρρωστήσει φίλε! Θα τα σηκώσω όλα…»

Μέσα στη βοή του κόσμου, στα τραπέζια που πλημμύριζαν πολύχρωμες μάρκες, στον καπνό και το αλκοόλ, ξαναθυμήθηκα ότι δεν είμαι μόνη μου, ότι έχω φίλους, σαν τον Δημήτρη, που με αγαπάνε πολύ, γέλασα με την καρδιά μου, χάρηκα που είχα την τύχη του πρωτάρη και όχι την αρρώστια του τζόγου και διασκέδασα πραγματικά.

Άντε και του χρόνου, Μονακό..!

Εορταστικόν!

Η σημερινή ημέρα δεν επιτρέπει κανένα άλλο θέμα εκτός από ευχές.
Αλλά ευχές πραγματικές γιατί πολύ σας εκτιμώ!!
Σας εκτιμώ γιατί μου κάνετε παρέα, γιατί μου δίνετε ιδέες, γιατί με κάνετε να νιώθω, έστω και λίγο, μέλος μιας καινούργιας και πολύ ενδιαφέρουσας παρέας. Και λιγότερο μόνη!
Για τα φετινά Χριστούγεννα σας εύχομαι όσο το δυνατόν λιγότερη μοναξιά και όσο το δυνατόν περισσότερη χαρά!!!

Τα λέμε από Τετάρτη!!!
Ps. Κύριε Πάνο! Αυτό το εκλαμβάνω ως δώρο Χριστουγέννων!! Ευχαριστώ!!!

By the way...Christmas is coming and the turkey knows it!!!

Αουτς!

Πονάω…πολύ…παντού…έχω γίνει μπλε…σαν τον Γκρινιάρη…και γκρινιάζω για να το αποδείξω...

Το χτεσινό μάθημα της Γιόγκας μετετράπη άξαφνα σε ασκήσεις καταδρομέων.

Να κυλιόοοοομαστε στα πατώματα, να τεντώνουμε από δω, να τεντώνουμε από κει, να σουρνόμαστε, να σηκωνόμαστε και να ξαναπέφτουμε…και τούμπαλιν…επί δύο ώρες…

Και γκάπα γκούπα στο ξύλινο πάτωμα…τίγκα στις μελανιές εγώ σήμερα…

Όπως και να κουνηθώ πονάω, όπως και να κάτσω, όπως και να σταθώ….

Θα γιάνω μέχρι το Σάββατο που έχω να πάω και σε πάρτυ θανάτου;;;

Ο Γιώργης και το καλικαντζαράκι

Τα Χριστούγεννα μου φέρνουν στο μυαλό, εκτός τα γνωστά- δώρα, γλυκά, διακοπές κτλ- άλλο ένα πράγμα που μου φέρνει πάντα μα πάντα χαρά.
Τους αγαπημένους μου καλικάντζαρους. Αυτά τα μικρά, μαυριδερά πλασματάκια που έρχονταν στο σπίτι μας την παραμονή των Χριστούγεννων και το έκαναν άνω κάτω. Ξυπνούσαμε εμείς το πρωί, φοράγαμε τις παντοφλίτσες-ζωάκια, πιανόμασταν χέρι χέρι με τον αδερφό μου και πηγαίναμε νυχοπατώντας στο σαλόνι, από φόβο μήπως ξώμεινε κανένα σπίτι μας, να δούμε τι είχαν σκαρώσει το προηγούμενο βράδυ…
Ζάχαρη άχνη παντού, αναποδογυρισμένες καρέκλες, χαρτιά τουαλέτας να κρέμονται από τους πολυελαίους και το Χριστουγεννιάτικο δέντρο, παντόφλες μέσα στις κατσαρόλες…Φανταζόμουν τα καλικαντζαράκια να κάνουν όλες αυτές τις σκανταλιές και μ’ έπιανε φόβος και απίστευτη χαρά μαζί που είχαν διαλέξει το δικό μας σπίτι να κάνουν το πάρτυ τους! Πηγαίναμε και ξυπνάγαμε τους δικούς μας και τους σέρναμε από τις πιτζάμες στο σαλόνι να τους δείξουμε τι είχαν κάνει και όλη την ώρα τους ρωτάγαμε σχεδόν χωρίς ανάσα: «Μαμά μαμά!! Από που έρχονται;;», «Μαμά μαμά!! Είναι καλάαααα;;;». Η μαμά μου μας καθησύχαζε λέγοντας ότι τα καλικαντζαράκια είναι σαν τα μικρά παιδιά που τους αρέσουν οι σκανταλιές και τα παιχνίδια κι ότι ποτέ δεν πειράζουν τους ανθρώπους, κι έτσι έφευγε κι ο λίγος φόβος που μπορεί να είχαμε.

Με τα χρόνια και μετά από άπειρους καυγάδες με τους συμμαθητές, αρχίσαμε να υποψιαζόμαστε ότι καλικαντζαράκια δεν υπάρχουν…ή ότι τέλος πάντων κι αν υπάρχουν, διαλέγουν σπίτια με μικρότερα παιδάκια να πηγαίνουν να παίζουν.

Τα καλικαντζαράκια όμως επέστρεψαν στο σπίτι μας, αυτή τη φορά για να επισκεφθούν ένα μικρό παιδάκι που έμενε μαζί μας.

Είχαμε οικογενειακή παράδοση, όταν πλέον με τον αδερφό μου πηγαίναμε στις τελευταίες τάξεις του Δημοτικού, να φιλοξενούμε κατά την περίοδο των γιορτών παιδάκια από το Ορφανοτροφείο.

Εκείνη τη χρονιά, ήταν η σειρά του Γιωργάκη. Ο Γιώργης, όπως τον φώναζε χαϊδευτικά ο πατέρας μου, ήταν γύρω στα 6, ένα πλασματάκι υπερκινητικό, αγρίμι, με μια βραχνάδα στη φωνή, παιδί μιας μάνας που δεν είχε λεφτά να το μεγαλώσει και το επισκεπτόταν σπάνια. Ήταν και το μόνο παιδάκι που δεν είχαν έρθει συγγενείς του να το πάρουν για τις γιορτές. Τον πήραμε λοιπόν εμείς.

Δύσκολο και για κείνον, δύσκολο και για μας. Τη μαμά μου όμως τη λάτρευε. Την φώναξε «μαμά» από τη στιγμή που τον έχωσε στη μπανιέρα και τον έκανε μπάνιο 3 ώρες. Με μένα και τον αδερφό μου ήταν πιο επιθετικός, πιθανότατα επειδή έκανε τις αναπόφευκτες συγκρίσεις. Οι μέρες περνούσαν, ο Γιώργης διέλυε το σπίτι στο πέρασμά του (υπερκινητικός είπαμε!), εμείς έπρεπε να τον συνηθίσουμε και να τον κάνουμε να νιώσει όσο πιο καλά μπορούσε. Και τότε πέταξε την ιδέα η μαμά μου.

Η παραμονή των Χριστουγέννων είχε φτάσει. Βάλαμε τον Γιώργη για ύπνο και πέσαμε κι εμείς. Μετά από ένα μισαωράκι, ήρθε η μητέρα μου σιγά σιγά στο δωμάτιό μας και μας πήρε. Φορέσαμε στον αδερφό μου που ήταν και τσιλιβίθρα ένα μαύρο κολάν, μια μαύρη μπλούζα, του βάψαμε και το πρόσωπο με φούμο και του βάλαμε κι έναν πεταχτό σκούφο στο κεφάλι. Τον ανεβάσαμε πάνω στο τραπέζι του σαλονιού και τον αφήσαμε στα σκοτεινά. Εγώ με τη μαμά μου πήγαμε να ξυπνήσουμε το Γιώργη.
«Γιωργάκη, ξύπνα! Ξύπνα να δεις τα καλικατζαράκια που ήρθαν!!!»
Μισονυσταγμένος ο Γιώργης, να μην ξέρει τι του γίνεται. Τον παίρνουμε με την μητέρα μου σιγά σιγά, του λέμε να κάνει ησυχία να μην τα φοβίσει και τον πάμε στο χωλ. Ανοίγουμε σιγά σιγά μια χαραμάδα στην πόρτα, βλέπει ο Γιώργης τον αδερφό μου-καλικάντζαρο πάνω στο τραπέζι να μασουλάει τα γλυκά και να πετάει τις χαρτοπετσέτες στον αέρα βγάζοντας μικρούς ήχους κι αρχίζει και τρέμει από τον φόβο του. Τον καθησυχάζει η μαμά μου ψιθυρίζοντας στ’ αυτί του όλα όσα έλεγε και σε μας τόσα χρόνια, ξεθαρρεύει ο Γιώργης, χαμογελάει και λέει «Να πάω κοντά να τον πιάσω;;». Άρον άρον τον πήραμε σηκωτό και τον πήγαμε πάλι στο κρεβάτι του, κι άντε να τον ξανακοιμήσουμε…
Ο Γιώργης μας δεν σταμάτησε να χαμογελάει τις υπόλοιπες ημέρες που έμεινε μαζί μας.

Πολλές ευχές σε όλους για ατέλειωτες σκανταλιές τις φετινές γιορτές!!